~ * Όταν η Γη «ούρλιαξε»: Ο πιο δυνατός ήχος στην ιστορία του πλανήτη * ~

 

Ένα φαινόμενο που προκάλεσε η έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα το 1883.

Ο πιο δυνατός ήχος που έχει καταγραφεί ποτέ στη Γη δεν προήλθε από όπλα ή βόμβες, αλλά από την έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα το 1883.

Αυτός ο ακουστικός γίγαντας στιγμάτισε τη μετεωρολογία, τη γεωγραφία και την ιστορία του στρατού, καθώς ο κρουστικός του κύμα γύρισε τον πλανήτη πολλές φορές, προκαλώντας δονήσεις στον αέρα που ακούστηκαν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Η σύγχρονη επιστήμη εξετάζει όχι μόνο τη δύναμη και τον αντίκτυπο τέτοιων ήχων, αλλά και τι μας λένε για τη φυσική της πίεσης, των κυμάτων και την ανθρώπινη αντίληψη του ήχου.

Ο ήχος είναι ένα μηχανικό κύμα που ταξιδεύει στο περιβάλλον – συνήθως στον αέρα, το νερό ή άλλα υλικά – και μεταφέρει ενέργεια από την πηγή του στους γύρω χώρους. Στην καθημερινή ζωή συναντάμε ήχους με ένταση δεκάδων ή εκατοντάδων ντεσιμπέλ: ένα θορυβώδες αλυσοπρίονο ή μια ροκ συναυλία φτάνουν σε επίπεδα ήδη επικίνδυνα για την ακοή. Αλλά πόσο υψηλά μπορεί να φτάσει ο ήχος; Η απάντηση ξεπερνά την καθημερινή εμπειρία, οδηγώντας μας στον κόσμο των ακραίων φυσικών καταστροφών και των πειραματικών εκρήξεων.

Όταν το ηφαίστειο Κρακατόα, στην άκρη της Θάλασσας της Ιάβας, εξερράγη το καλοκαίρι του 1883, οι συνέπειες ήταν άμεσες και καταστροφικές. Η τεράστια έκρηξη δημιούργησε ένα κρουστικό κύμα που ταξίδεψε στον αέρα με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή του ήχου. Καταγράφηκε από βαρόμετρα σε όλο τον κόσμο και ξεπέρασε κάθε προηγούμενη εκτίμηση. Υπολογίζεται ότι η πίεση του ήχου στην άμεση περιοχή της έκρηξης έφτασε επίπεδα ικανά να προκαλέσουν άμεση βλάβη στο ανθρώπινο αυτί μέσα σε δευτερόλεπτα. Η έκρηξη αυτή παραμένει μία από τις πιο δυνατές που έχουν βιώσει οι άνθρωποι και κατέχει κεντρική θέση σε βιβλία φυσικής και γεωλογίας.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα ήταν το κρουστικό κύμα που γύρισε τη Γη πολλές φορές και καταγράφηκε σε βαρόμετρα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Σε πολλές πόλεις παρατηρήθηκαν επαναλαμβανόμενες αιχμές πίεσης που αντιστοιχούσαν στη διέλευση του κύματος, έως και τέσσερις φορές μέσα σε λιγότερο από δύο ημέρες. Το φαινόμενο αιφνιδίασε όχι μόνο τους μετεωρολόγους της εποχής, αλλά και τις επόμενες γενιές ειδικών με πιο ακριβή όργανα μέτρησης.

Για να κατανοήσουμε τη δύναμη ενός τέτοιου ήχου, είναι σημαντικό να εισαγάγουμε την έννοια του ντεσιμπέλ (dB), μονάδα μέτρησης της σχετικής έντασης της ηχητικής πίεσης. Ένα ψίθυρος είναι περίπου 30 dB, η κανονική συνομιλία γύρω στα 60 dB, ενώ τα 120 dB προκαλούν πόνο. Οι σύγχρονες εκτιμήσεις δείχνουν ότι η έκρηξη του Κρακατόα ξεπέρασε τα 180 dB, επίπεδο στο οποίο ο ήχος μετατρέπεται σε κρουστικό κύμα με καταστροφικές επιπτώσεις σε κατασκευές και ζωντανά όντα.

Η ακραία ένταση του ήχου θέτει το ερώτημα πώς οι ανθρώπινες αισθήσεις και ο εγκέφαλος μπορούν να την επεξεργαστούν. Το ανθρώπινο αυτί είναι ικανό να αντιλαμβάνεται ήχους από πολύ χαμηλούς έως πολύ δυνατούς, αλλά σε ακραία επίπεδα προκαλείται φυσική βλάβη στο μέσο και έσω αυτί, οδηγώντας σε άμεση και μόνιμη κώφωση. Ευτυχώς, δεν υπάρχουν άμεσες ανθρώπινες καταγραφές από την έκρηξη – οι ιστορικές αποστάσεις και η μέθοδος μέτρησης σημαίνουν ότι η επίδραση ανακατασκευάζεται έμμεσα μέσω της ατμοσφαιρικής πίεσης και μεταγενέστερων παρατηρήσεων.

Κεντρικό ρόλο στη μελέτη τέτοιων ήχων έχουν οι επιστήμες της ακουστικής, της γεωφυσικής και της αερονομίας. Η ακουστική μελετά τη διάδοση των ηχητικών κυμάτων, τις αλληλεπιδράσεις τους με το περιβάλλον και τα όρια που θέτουν οι φυσικοί νόμοι. Τα κρουστικά κύματα, που είναι πίεσης και όχι ήχος με την καθημερινή έννοια, μεταφέρουν ενέργεια σε μεγάλες αποστάσεις και μπορούν να προκαλέσουν καταστροφή μακριά από την πηγή.

Τον 20ό αιώνα έγιναν προσπάθειες να παραχθούν τεχνητά εξαιρετικά δυνατοί ήχοι, για παράδειγμα σε στρατιωτικές έρευνες. Οι δοκιμές πυρηνικών εκρήξεων στην ατμόσφαιρα δημιούργησαν ηχητικά αποτελέσματα συγκρίσιμα με φυσικές καταστροφές, αλλά οι μετρήσεις ήταν περιορισμένες και ελλιπείς. Η σύγκριση με το Κρακατόα είναι δύσκολη, καθώς η τεχνολογία μέτρησης ήταν λιγότερο ανεπτυγμένη και η φυσική διαδικασία διαφορετική.

Σήμερα, η τεχνολογία επιτρέπει τη δημιουργία ήχων μεγάλης έντασης σε εργαστηριακές συνθήκες, για δοκιμές υλικών ή κατασκευών. Αυτά τα πειράματα βοηθούν στην κατανόηση των δονήσεων και της ηχητικής πίεσης και στα όρια αντοχής των υλικών.

Η ακουστική μελετά επίσης φαινόμενα πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη. Τα υπέρηχα και τα υπόηχα, αν και εκτός ακουστικού φάσματος, επηρεάζουν το περιβάλλον και τους ζωντανούς οργανισμούς. Ενώ ο ακραίος ήχος όπως του Κρακατόα αποτελεί σπάνιο φαινόμενο, τα υπέρηχα χρησιμοποιούνται στην ιατρική, τη βιομηχανία και την οικολογία.

Επιπλέον, η επιστήμη εξετάζει πώς ο ήχος επηρεάζει τους βιολογικούς οργανισμούς. Μελετάται όχι μόνο η βλάβη στην ακοή, αλλά και η επίδραση στη συμπεριφορά ζώων, στην ανάπτυξη κυττάρων και στην αντίδραση μορίων. Ακόμη και χαμηλά επίπεδα θορύβου μπορούν να επηρεάσουν ορμόνες και βιολογική ισορροπία, δείχνοντας τη βαθιά σχέση ακουστικής και φυσιολογίας.

Αν και ο πιο δυνατός ήχος στην ιστορία προήλθε από ηφαιστειακή έκρηξη, η επιστήμη διδάσκει ότι ακραία ακουστικά γεγονότα δεν ανήκουν αποκλειστικά στο παρελθόν. Μπορούν να προκύψουν από σύγχρονη τεχνολογία, βιομηχανικά ατυχήματα ή ανθρώπινες επεμβάσεις. Η κατανόηση της διάδοσης του ήχου και των συνεπειών του είναι κρίσιμη για την ασφάλεια σε κατασκευές, μεταφορές και στρατιωτικές έρευνες.

Η φαντασία του κοινού εντυπωσιάζεται με το πώς θα ακουγόταν μια τέτοια έκρηξη, αλλά η πραγματικότητα υπακούει σε στέρεους φυσικούς νόμους. Η επιστήμη μπορεί να ανακατασκευάσει γεγονότα όπως η έκρηξη του Κρακατόα, συνδέοντας ιστορικά αρχεία, φυσικά μοντέλα και σύγχρονες μετρήσεις – μια από τις μεγαλύτερες νίκες της ανθρώπινης σκέψης.

https://www.newsbomb.gr/fun/story/1702389/otan-i-gi-oyrliakse-o-pio-dynatos-ixos-stin-istoria-tou-planiti

~ * Ρωμύλος: Ο ανταρόλυκος που αναστήθηκε 10.000 χρόνια μετά την εξαφάνισή του * ~

 

Ο ανταρόλυκος (Dire Wolf) έκανε την εμφάνισή του στη Γη πριν από περίπου 2,6 εκατομμύρια χρόνια, ενώ το τελευταίο του είδος φαίνεται να εξαφανίστηκε πριν από 10.000 έως 13.000 χρόνια. Σήμερα, επιστήμονες κατάφεραν να τον «αναβιώσουν» μέσω προηγμένων βιοτεχνολογικών μεθόδων, παρόμοιων με εκείνες που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία του πρώτου κλωνοποιημένου θηλαστικού, του προβάτου Dolly.

Η διαδικασία επαναφοράς

Ερευνητές της εταιρείας βιοτεχνολογίας Colossal Biosciences, με έδρα το Ντάλας, ανέλυσαν DNA από απολιθώματα ανταρόλυκων, προκειμένου να εντοπίσουν τα χαρακτηριστικά του εξαφανισμένου είδους. Μελέτησαν ένα δόντι ηλικίας 13.000 ετών από το Οχάιο και ένα θραύσμα κρανίου 72.000 ετών από το Αϊντάχο, δείγματα που ανήκουν σε μουσεία φυσικής ιστορίας.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρείας, χρησιμοποιήθηκαν τόσο η μέθοδος της κλωνοποίησης όσο και η γονιδιακή επεξεργασία για τη δημιουργία τριών ζώων με γενετικά χαρακτηριστικά ανταρόλυκου. Οι επιστήμονες επεξεργάστηκαν 14 βασικά γονίδια από κύτταρα αίματος γκρίζου λύκου, χωρίς να ενσωματώσουν αρχαίο DNA, ώστε να προσομοιάζουν στο εξαφανισμένο είδος.

Το γενετικά τροποποιημένο υλικό μεταφέρθηκε σε ωάρια οικόσιτου σκύλου. Τα έμβρυα εμφυτεύθηκαν σε παρένθετες μητέρες και, ύστερα από κύηση 62 ημερών, γεννήθηκαν τα πρώτα κουτάβια.

https://youtu.be/q6ta3TX2Zgw?si=09OBzN7aDV1s5FEb

Τα πρώτα «αναβιωμένα» ζώα

Την 1η Οκτωβρίου 2024 ήρθαν στον κόσμο τα δύο πρώτα κουτάβια, ο Ρωμύλος και ο Ρέμος, ενώ στις 30 Ιανουαρίου 2025 γεννήθηκε και η Khaleesi. Τα τρία ζώα ζουν πλέον σε ειδικά διαμορφωμένο καταφύγιο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η σχέση με τον σύγχρονο λύκο

Όπως αναφέρουν οι υπεύθυνοι του προγράμματος, πρόκειται για «γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς που προσεγγίζουν το αρχικό είδος», αν και δεν αποτελούν ακριβή αντίγραφα του ανταρόλυκου. Παρά τις εξωτερικές ομοιότητες, ο ανταρόλυκος δεν έχει άμεση γενετική συγγένεια με τον γκρίζο λύκο.

Μελέτες δείχνουν ότι τα δύο είδη εξελίχθηκαν ανεξάρτητα για τουλάχιστον 5,5 εκατομμύρια χρόνια. Ο ανταρόλυκος ξεχώριζε για τη μυώδη κατασκευή του, το ισχυρό σαγόνι και τα δόντια του που μπορούσαν να συνθλίβουν κόκαλα, κυνηγώντας μεγάλα φυτοφάγα ζώα όπως άλογα και βραδύποδες.

https://www.tanea.gr/2025/12/27/science-technology/romylos-o-antarolykos-pou-anastithike-10-000-xronia-meta-tin-eksafanisi-tou/

~ * Ηφαίστειο ανενεργό επί 12.000 χρόνια εκρήγνυται στην Αιθιοπία * ~

 

Για πρώτη φορά μετά από σχεδόν 12.000 χρόνια, το ηφαίστειο Hayli Gubbi στην περιοχή Αφάρ της βορειοανατολικής Αιθιοπίας εξερράγη, εκτοξεύοντας πυκνά νέφη τέφρας σε ύψος περίπου 14 χιλιομέτρων.

Η τέφρα μεταφέρθηκε από τους ανέμους μέχρι την Υεμένη και το Ομάν, προκαλώντας ανησυχία για τις συνέπειες σε κατοικημένες περιοχές.

Η έκρηξη σημειώθηκε την Κυριακή και διήρκεσε αρκετές ώρες. Σύμφωνα με τον τοπικό αξιωματούχο Μοχάμεντ Σέιντ, δεν υπάρχουν αναφορές για ανθρώπινες απώλειες. Παρ' όλα αυτά, οι γύρω κοινότητες κτηνοτρόφων έχουν πληγεί από την πτώση της τέφρας.

«Μέχρι στιγμής δεν έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές ή ζώα, αλλά πολλά χωριά έχουν καλυφθεί από στάχτη και τα κοπάδια δεν έχουν πρόσβαση σε τροφή», δήλωσε ο Σέιντ, επισημαίνοντας ότι το γεγονός πως δεν υπάρχει προηγούμερη καταγραφή έκρηξης του ηφαιστείου αυξάνει την ανησυχία για τον αντίκτυπο στην τοπική κοινωνία.

Ένα ηφαίστειο σε περιοχή έντονης γεωλογικής δραστηριότητας

Το Hayli Gubbi, ύψους περίπου 500 μέτρων, βρίσκεται στην Κοιλάδα του Ρήγματος (Rift Valley), όπου συναντώνται τεκτονικές πλάκες και σημειώνονται συχνοί σεισμοί. Η περιοχή είναι από τις πιο γεωλογικά ενεργές της Ανατολικής Αφρικής.

Το Κέντρο Συμβουλών Ηφαιστειακής Τέφρας (VAAC) ανέφερε ότι τα νέφη τέφρας κινήθηκαν ανατολικά, περνώντας πάνω από την Υεμένη και το Ομάν και φτάνοντας μέχρι την Ινδία και το βόρειο Πακιστάν.

Κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής μίλησαν για έναν «ισχυρό κρότο» τη στιγμή της έκρηξης. Ο Αχμέντ Αμπντέλα περιέγραψε ότι ένιωσε ένα «ωστικό κύμα», λέγοντας πως «ήταν σαν να έπεσε μια βόμβα· αμέσως μετά είδα καπνό και στάχτη».

Σε βίντεο που κυκλοφόρησαν στα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία το AFP δεν έχει ακόμη επαληθεύσει, διακρίνεται μια πυκνή, λευκή στήλη καπνού να υψώνεται πάνω από τον κρατήρα.

Το Global Volcanism Program του Μουσείου Smithsonian επιβεβαιώνει ότι το Hayli Gubbi δεν έχει εμφανίσει καμία καταγεγραμμένη έκρηξη εδώ και περίπου 12.000 χρόνια. Την ίδια εικόνα δίνει και ο ηφαιστειολόγος Σάιμον Καρν του Michigan Technological University.

Με πληροφορίες από Guardian

https://www.lifo.gr/now/world/ifaisteio-anenergo-epi-12000-hronia-ekrignytai-stin-aithiopia

~ * Άκουσε αυτό που κανείς άλλος δεν μπορούσε - ένα χτύπο καρδιάς στο κέντρο της Γης.* ~

 

Η Inge Lehmann γεννήθηκε το 1888 στην Κοπεγχάγη, σε έναν κόσμο που περίμενε από τις γυναίκες να μάθουν τη βελόνα, όχι τη φυσική. Αλλά από την παιδική ηλικία, ήταν διαφορετική. Ενώ άλλα κορίτσια εξασκούσαν το πιάνο, η Ίνγκε εξασκούνταν στις εξισώσεις. Ενώ άλλα κορίτσια απομνημόνευαν συνταγές, εκείνη απομνημόνευε τη γλώσσα των κυμάτων και της κίνησης.

Μέχρι τη δεκαετία του 1930, είχε γίνει μία από τις μοναδικές γυναίκες σεισμολόγους στον κόσμο - αναλύοντας δεδομένα από σεισμούς σε ένα μικρό δανέζικο γραφείο, περιτριγυρισμένη από στοίβες σεισμογραφικών αναγνώσεων που έμοιαζαν με χαοτικές μουτζούρες στους περισσότερους ανθρώπους. Για την Ίνγκε, ήταν μια συζήτηση με τον ίδιο τον πλανήτη.

Η επιστημονική συναίνεση ήταν ξεκάθαρη: Η Γη είχε υγρό πυρήνα. Λιωμένο. Απλό. Η υπόθεση έκλεισε.

Αλλά η Ίνγκε παρατήρησε κάτι που κανείς άλλος δεν το είχε παρατηρήσει.Κύματα από μακρινούς σεισμούς έφταναν σε απροσδόκητες γωνίες. Αναπηδούσαν. Λυγίζονταν. Συμπεριφέρονταν σαν να είχαν χτυπήσει κάτι στερεό βαθιά μέσα σε αυτό που πίστευαν υγρό.

Έτρεξε πάλι τους αριθμούς. Και ξανά. Τα μαθηματικά δεν λένε ψέματα.

Το 1936, δημοσίευσε τα ευρήματά της: κρυμμένος κάτω από τον λιωμένο εξωτερικό πυρήνα υπήρχε ένας συμπαγής εσωτερικός πυρήνας - μια σφαίρα κρυσταλλικού σιδήρου σχεδόν στο μέγεθος της Σελήνης, που περιστρέφεται σιωπηλά στο κέντρο των πάντων.

Η επιστημονική κοινότητα δίστασε. Αμφισβητήθηκε. Καθυστέρησε την αναγνώριση. Αλλά τα στοιχεία ήταν αναμφισβήτητα. Η Ίνγκε Λέμαν είχε ανακαλύψει την κρυφή καρδιά της Γης.

Δεν το έκανε για τη δόξα. Το έκανε επειδή οι αριθμοί ψιθύριζαν μια αλήθεια και αρνήθηκε να κοιτάξει αλλού. Δούλεψε μέχρι τα 90 της, εξευγενίζοντας, διδάσκοντας, εμπνέοντας - όχι μόνο ανακαλύπτοντας την εσωτερική δομή του πλανήτη, αλλά δείχνοντας σε γενιές νέων επιστημόνων τι θα μπορούσε να πετύχει η σιωπηλή αποφασιστικότητα.

Σήμερα, το όριο μεταξύ του εξωτερικού και εσωτερικού πυρήνα της Γης ονομάζεται Lehmann Discontinuity. Ένα ταιριαστό αφιέρωμα: μια γραμμή που χωρίζει αυτό που νομίζαμε ότι ξέραμε από αυτό που μια γυναίκα απέδειξε ότι ήταν αληθινό.

Άκουγε όταν οι άλλοι το απέρριπταν. Εμπιστευόταν τα δεδομένα όταν άλλοι εμπιστεύονταν τις υποθέσεις. Και βρήκε τον παλμό, τον χτύπο της καρδιάς του κόσμου.

 

WEB

αλλες πληροφοριες. https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8A%CE%BD%CE%B3%CE%BA%CE%B5_%CE%9B%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CE%BD

~ * Μήπως η αλήθεια που βλέπουμε στους άλλους είναι απλώς η αντανάκλαση της δικής μας αδυναμίας; Πριν κρίνουμε, ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη της ενσυναίσθησης * ~

 

Ο Μίκο ήταν ένας ζωηρός και πανέξυπνος πίθηκος που ζούσε βαθιά μέσα στην καταπράσινη ζούγκλα, γεμάτη φυτά, ήχους και μυστικά. Είχε λαμπερά μάτια, μια αφράτη ουρά και αστείρευτη ενέργεια. Πηδούσε από δέντρο σε δέντρο με ευκολία, γελώντας δυνατά. Όμως είχε μια συνήθεια που τον έκανε δυσάρεστο: του άρεσε να επισημαίνει τα ελαττώματα των άλλων.

Όταν έβλεπε τον Λέο, το λιοντάρι, έλεγε: «Κοιτάξτε τον! Χοντρός και τεμπέλης, κοιμάται σαν γατάκι». Την Μπέλα, το πουλί, την κορόιδευε κάθε πρωί: «Τραγουδάς φάλτσα, Μπέλα! Ο ήλιος θα φύγει από ντροπή». Δεν άφηνε κανέναν απ’ έξω — ούτε τις χελώνες, ούτε τα μυρμήγκια: «Αργές, βαρετές, σοβαρές. Τι πλήξη!»

Τα ζώα άρχισαν να τον αποφεύγουν. Κάποια προσπάθησαν να του εξηγήσουν πόσο πληγώνουν τα λόγια του, αλλά εκείνος απαντούσε υπεροπτικά: «Απλώς λέω την αλήθεια. Αν δεν την αντέχουν, δεν είναι δικό μου πρόβλημα».

Ένα βράδυ, καθώς ο ήλιος έδυε πίσω από τα δέντρα, ο Μίκο καθόταν μόνος σε ένα κλαδί, γελώντας με τα μεγάλα αυτιά του ελέφαντα. Τότε άκουσε μια απαλή φωνή πίσω του: «Είσαι μάλλον ο Μίκο που βλέπει πολλά, αλλά καταλαβαίνει λίγα».

Ήταν ο Όλιβερ, η σοφή κουκουβάγια. Τα φτερά του έλαμπαν ασημένια και τα μάτια του έμοιαζαν με αστέρια που κουβαλούσαν τη σοφία του παρελθόντος.

«Ήρθες να μου κάνεις κήρυγμα;» είπε ο Μίκο ειρωνικά. «Όχι κήρυγμα. Ίσως ένα δώρο», απάντησε ο Όλιβερ. Από το φτερό του έβγαλε έναν μικρό καθρέφτη, με κορνίζα από παλιό ξύλο και γυαλί που έλαμπε στο φως του φεγγαριού.

«Δεν είναι συνηθισμένος καθρέφτης. Δείχνει την αλήθεια σου», είπε.

Ο Μίκο γέλασε: «Ξέρω ποιος είμαι. Έξυπνος, χαρούμενος, σοβαρός». «Πάρ’ τον. Κοίτα όταν θα είσαι έτοιμος», είπε ο Όλιβερ και πέταξε μακριά.

Την επόμενη μέρα, ο Μίκο ένιωσε περιέργεια. Κοίταξε μέσα στον καθρέφτη, περιμένοντας να δει το γνώριμο χαμόγελό του. Μα η αντανάκλαση ήταν διαφορετική: κατσουφιασμένη, με μάτια γεμάτα αλαζονεία. Πίσω του, σαν σκιές, εμφανίζονταν τα ζώα που είχε κοροϊδέψει — πληγωμένα, θυμωμένα, απογοητευμένα.

«Τι είναι αυτό;» ψιθύρισε. Ο καθρέφτης έδειχνε σκηνές από το παρελθόν: το νεαρό ελάφι που είχε κοροϊδέψει όταν σκόνταψε, τον κροκόδειλο που είχε χάσει μέλος της οικογένειάς του, τη Μπέλα που τραγουδούσε με καρδιά και όχι με τελειότητα.

Ο Μίκο ένιωσε κάτι καινούργιο: ενοχή. Θλίψη. Ίσως και ντροπή.

Πέρασε ώρες μπροστά στον καθρέφτη. Και όταν νύχτωσε, πλησίασε τη Μπέλα: «Άκουσα το τραγούδι σου σήμερα. Ήταν όμορφο». Η Μπέλα τον κοίταξε με έκπληξη. «Λυπάμαι που σε κορόιδευα», είπε ο Μίκο με ένα μικρό χαμόγελο.

Ένα-ένα, επισκέφθηκε τα ζώα που είχε πληγώσει. Στον Λέο είπε: «Η ξεκούραση είναι δύναμη. Δουλεύεις πιο σκληρά απ’ όλους μας». Στις μυρμήγκες: «Δεν σεβόμουν την προσπάθειά σας. Τώρα καταλαβαίνω».

Και δεν έμεινε μόνο στα λόγια. Βοήθησε τις μυρμήγκες να χτίσουν μια γέφυρα με πεσμένα κλαδιά. Άκουγε τη Μπέλα χωρίς να την ενοχλεί. Έκανε ένα αστείο στη χελώνα — και η χελώνα γέλασε με όλη της την καρδιά.

Η ζούγκλα άρχισε να αλλάζει. Ο Μίκο επίσης. Συνέχισε να σκαρφαλώνει στα δέντρα, να γελάει, να κάνει αστεία. Μα αυτή τη φορά, γελούσε μαζί με τους άλλους — όχι εις βάρος τους.

Ένα πρωί, ανέβηκε στο δέντρο του Όλιβερ και του έδωσε τον καθρέφτη. «Νομίζω πως τον είδα αρκετά», είπε.

Ο Όλιβερ του χαμογέλασε: «Όχι, κράτησέ τον. Για να σου θυμίζει πως η πιο όμορφη εικόνα του κόσμου… ξεκινά με την εικόνα του εαυτού σου. Και η αλήθεια, όταν την αντικρίζεις, μπορεί να γίνει αρχή για κάτι καλύτερο».

 

web

~ * Ενας απέραντος ωκεανος συναισθημάτων * ~

 

Δεν είμαι εγω, ειναι η Ψυχή μου που όνειρο περπατεί και υφαίνει ενα κομμάτι ιστού στον απέραντο Υφαντοκοσμο του Απείρου φτιάχνοντας πραγματικότητες...

                                                                              ΜΥΡΣΙΝΗ

~ * Βρέθηκε άθικτο αβγό δεινοσαύρου που μπορεί να διαθέτει ακόμη και εμβρυϊκό υλικό * ~

 

Φαίνεται σαν να δημιουργήθηκε χθες. Αλλά όσο απίστευτο κι αν ακούγεται ένα μεγάλο αβγό που εντοπίστηκε στην Αργεντινή χρονολογείται 70 εκατομμύρια χρόνια πριν και ανήκει σε κάποιο είδος δεινοσαύρων. Το αρχαίο αυγό εντοπίστηκε στο Ρίο Νέγκρο, στην Παταγονία, και έχει αφήσει άφωνους τους ειδικούς σε όλο τον κόσμο.

Αν και μοιάζει εντυπωσιακά με αυγό στρουθοκαμήλου πιθανότατα ανήκε σε μέλος του γένους Bonapartenykus, ενός μικρού σαρκοφάγου θερόποδου που περιπλανιόταν στην περιοχή κατά την ύστερη Κρητιδική περίοδο. Αν και αυγά δεινοσαύρων έχουν βρεθεί ξανά στην περιοχή ένα τόσο καλοδιατηρημένο δείγμα είναι εξαιρετικά σπάνιο. Σύμφωνα με την αρχαιολογική ομάδα μπορεί να περιέχει ακόμη και εμβρυϊκό υλικό κάτι που θα ερευνηθεί με λεπτομερείς σαρώσεις.

Ο Γκονζάλο Μουνιόζ, από το Αργεντίνικο Μουσείο Φυσικών Επιστημών Bernardo Rivadavia δήλωσε στο National Geographic: «Ήταν μια πλήρης και απόλυτη έκπληξη. Δεν είναι σπάνιο να βρίσκουμε απολιθώματα δεινοσαύρων, αλλά το πρόβλημα με τα αυγά είναι ότι είναι πολύ πιο σπάνια.»
Εξήγησε ότι τα αυγά σαρκοφάγων δεινοσαύρων είναι ιδιαίτερα σπάνια για διάφορους λόγους: «Πρώτον, υπάρχουν λιγότεροι σαρκοφάγοι από ό,τι φυτοφάγοι. Επιπλέον τα αυγά τους είναι πιο “πτηνόμορφα” καθώς η εξελικτική γραμμή των σαρκοφάγων δεινοσαύρων οδήγησε τελικά στα πουλιά. Αυτό σημαίνει ότι έχουν πιο λεπτά και εύθραυστα κελύφη που καταστρέφονται πιο εύκολα. Η εύρεση τέτοιων αυγών είναι πολύ δύσκολη γι’ αυτό αυτή η ανακάλυψη είναι τόσο εξαιρετική και εντυπωσιακή».

Το αυγό μαζί με άλλα ευρήματα από τον ίδιο χώρο θα σταλεί στο Μουσείο Φυσικών Επιστημών της Αργεντινή για μελέτη. Ο Μουνιόζ δήλωσε ότι ελπίζει το αυγό να περιέχει έμβρυο, αλλά απαιτούνται εις βάθος σαρώσεις για να διαπιστωθεί αν υπάρχει κάτι στο εσωτερικό του. Αν βρεθούν ίχνη ενός αναπτυσσόμενου δεινοσαύρου, αυτό θα αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες παλαιοντολογικές ανακαλύψεις στην ιστορία της Νότιας Αμερικής και θα προσφέρει νέες λεπτομέρειες για το πώς αναπτύσσονταν και εκκολάπτονταν οι δεινόσαυροι. Η Αποστολή της Κρητιδικής Περιόδου Ι (Cretaceous Expedition I) αποκάλυψε επίσης δόντια θηλαστικών και σπονδύλους φιδιών υποδηλώνοντας ότι ο χώρος αυτός ήταν κάποτε τόπος φωλιάσματος.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2023947/vrethike-athikto-avgo-deinosayroy-poy-mporei-na-diathetei-akomi-kai-emvryiko-yliko/