~ * Ανακαλύφθηκε κατοικήσιμη «Υπερ - Γη» * ~

Ένας νέος πλανήτης με κλίμα παρόμοιο της Γης, που πιθανότατα θα μπορεί να διατηρήσει και να υποστηρίξει την ύπαρξη ζωής, ανακαλύφθηκε σε τροχιά γύρω από γειτονικό αστέρι από τη διεθνή αστρονομική ομάδα των Πανεπιστημίων του Hertfordshire και του Goettingen.

Η αποκαλούμενη και «Υπερ - Γη» - λόγω του ότι η μάζα της είναι επτά φορές μεγαλύτερη της Γης- βρίσκεται στην λεγόμενη «κατοικήσιμη ζώνη» του αστεριού HD 40307 και αποτελεί μέρος ενός εξαμελούς πλανητικού συστήματος.

Στο παρελθόν είχαν παρατηρηθεί μόνο τρεις πλανήτες του συστήματος, οι οποίοι λόγω της κοντινής απόστασης τους από το HD 40307 και των συνεπακόλουθων υψηλών θερμοκρασιών δεν έχουν τη δυνατότητα να διατηρήσουν την ύπαρξη νερού.

«Χρησιμοποιήσαμε καινοτόμες τεχνικές ανάλυσης δεδομένων, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης του μήκους κύματος ως φίλτρο προκειμένου να μειώσουμε την επιρροή στο σήμα από την ακτινοβολία του HD 40307. Αυξήσαμε έτσι δραστικά την ευαισθησία των μετρήσεων και καταφέραμε να εντοπίσουμε τρεις νέους πλανήτες στο σύστημα», δήλωσε ο συνεπικεφαλής της έρευνας δρ. Μίκο Τούομι.

Από τους τρεις νέους πλανήτες, αυτός που παρουσιάζει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι ο προσωρινά ονομασμένος HD 40307g, ο οποίος βρίσκεται στην πιο μακρινή τροχιά γύρω από τον αστέρα HD 40307. Η απόστασή του από τον κεντρικό αστέρα είναι παρόμοια με αυτή της Γης από τον Ήλιο, αυξάνοντας έτσι δραματικά την πιθανότητα κατοικησιμότητας, μέσω της ύπαρξης ατμόσφαιρας και νερού. Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι κατά πάσα πιθανότητα ο πλανήτης περιστρέφεται και γύρω από τον άξονά του, αναπαράγοντας έτσι το φαινόμενο ημέρας και νύχτας.

Ο συνεπικεφαλής της έρευνας δρ. Γκουίλεμ Ανγκλα - Εσκουντέ δήλωσε ότι «ο αστέρας HD 40307 είναι ένας ήρεμος γηραιός αστέρας νάνος, επομένως δεν συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος για τον πλανήτη να μην έχει παρόμοιο περιβάλλον με τη Γη».

Λίγους μήνες νωρίτερα ένας παρόμοιος πλανήτης με την ονομασία Kepler 22d ανακαλύφθηκε από το διαστημόπλοιο Kepler, αλλά σε απόσταση 600 ετών φωτός από τη Γη, πολλά περισσότερα σε σύγκριση με τα 42 της «Υπερ - Γης».

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Ευρωπαϊκού Δικτύου Επιστήμης RoPACS, που επικεντρώνεται στην αναζήτηση πλανητών γύρω από «ψυχρά» αστέρια. Ανακαλύψεις σαν αυτή του πλανήτη HD 40307g αναμένεται να αναζωπυρώσουν το ενδιαφέρον για παρόμοια πλανητικά συστήματα και να αποτελέσουν αντικείμενο μελέτης των μεγάλων τηλεσκοπίων επομένης γενιάς.

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2251325

~ * Αστερισμοί για τους Αρχαίους Έλληνες * ~

~ * Ψηφιακή περιπλάνηση στον «Ουρανό των Αρχαίων» * ~

Με το βλέμμα των αρχαίων Αιγυπτίων, των Μινωιτών, των Ελλήνων της εποχής της κλασικής αρχαιότητας και των κατοίκων της Ελληνιστικής Αιγύπτου μπορούν να κοιτάξουν οι σύγχρονοι Αθηναίοι τον έναστρο ουρανό.

Αυτή τη δυνατότητα της εντυπωσιακής περιπλάνησης στο ουράνιο στερέωμα και τα επιτεύγματα της αρχαιότητας, την προσφέρει το Ψηφιακό Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου, μέσα από την ψηφιακή παράσταση «Ο ουρανός των Αρχαίων», η οποία έχει ενταχθεί στο πρόγραμμά του [Λ. Συγγρού 387, Παλαιό Φάληρο, είσοδος από Πεντέλης 11].

Αστρικό ταξίδι εικονικής πραγματικότητας

Μιλώντας για την παράσταση, ο διευθυντής του Πλανητάριου, Διονύσης Σιμόπουλος, αναφέρει: «H παράσταση αυτή αξιοποιεί πλήρως τις τεχνικές δυνατότητες του Πλανητάριου να μας ''ταξιδέψει εικονικά'' μέσα στον χώρο και τον χρόνο και να μας παρουσιάσει τον ουρανό κατά την αρχαιότητα, κατά τρόπο επιστημονικά άρτιο και εικαστικά εντυπωσιακό.

Στον τεράστιο θόλο του Πλανητάριου, το κοινό θα δει τον έναστρο νυχτερινό ουρανό, όπως ακριβώς τον έβλεπαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι Μινωίτες, οι Έλληνες της εποχής της κλασικής αρχαιότητας και, αργότερα, οι κάτοικοι της Ελληνιστικής Αιγύπτου.

Επιπροσθέτως, οι πολύτιμες -όσο και εντυπωσιακές- φωτογραφίες του γνωστού φωτογράφου Λουκά Χαψή θα μας παρουσιάσουν τον έναστρο νυχτερινό ουρανό, που απλώνεται πάνω από τους σημαντικούς αρχαιολογικούς μας χώρους σήμερα». 

Ακολουθώντας τα αρχαία άστρα

Η εικονική περιήγηση περνάει και από το ναυτικό πολιτισμό των Μινωιτών, οι οποίοι χρησιμοποίησαν πρώτοι τους αστερισμούς για να προσανατολιστούν.

Η εικονική περιήγηση ξεκινάει από τον «Ουρανό της Αρχαίας Αιγύπτου», τα σημαντικά μνημεία της και τις ακριβείς ουράνιες ευθυγραμμίσεις των Αρχαίων Αιγυπτίων, οι οποίοι εφηύραν το ηλιακό ημερολόγιο και κατέγραψαν συστηματικά τις κινήσεις του Ήλιου, των πλανητών και των άστρων.

Περνώντας από τον ναυτικό πολιτισμό των Μινωιτών, οι οποίοι χρησιμοποίησαν πρώτοι τους αστερισμούς για να προσανατολιστούν, και θαυμάζοντας την εμπεριστατωμένη γνώση ναυσιπλοΐας και τη γνώση των άστρων και των αστερισμών, που βρίσκονται αποτυπωμένες στα ερείπια της Κνωσού και του Ακρωτηρίου της Θήρας, ο επόμενος σταθμός είναι η Αρχαία Ελλάδα της Κλασικής περιόδου.

Εκεί, όπου τέθηκαν τα θεμέλια του Δυτικού πολιτισμού και μαθηματικοί και αστρονόμοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τις κινήσεις των ουρανίων σωμάτων με τρόπο ορθολογικό. Φτάνοντας στην Ελληνιστική Αίγυπτο με τα επιτεύγματα της Αλεξανδρινής επιστήμης, την περίφημη Αλεξανδρινή Βιβλιοθήκη και τον Φάρο της Αλεξάνδρειας, αυτό το ταξίδι στον χώρο και τον χρόνο ολοκληρώνεται με μία από τις πιο εντυπωσιακές ανακαλύψεις των τελευταίων ετών, τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, τον πρώτο υπολογιστή της αρχαιότητας.

Εικαστική αιώρηση στα τοπία του σύμπαντος 

Το απέραντο κοσμικό γίγνεσθαι του σύμπαντος και ο μικρόκοσμος που μας περιβάλλει κυριαρχούν στην αναδρομική έκθεση του εικαστικού Απόστολου Κιλεσσόπουλου, με τίτλο «Λάλον φως», η οποία, επίσης, παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Ευγενίδου. Καλύπτοντας την περίοδο 1975 - 2012, η έκθεση προκαλεί τις αισθήσεις και τα φαντασιακά ταξίδια σε άλλες διαστάσεις του άπειρου ουράνιου τοπίου, με τα -υποβλητικά φωτισμένα από το ειδικό black light- έργα ζωγραφικής, τις εντυπωσιακές αιωρούμενες και επιδαπέδιες κατασκευές και εγκαταστάσεις, που διαμορφώνουν ένα δικό τους παράλληλο σύμπαν με πλανητικά νεφελώματα, εκρήξεις σουπερνόβα και κυματισμούς του ψυχικού μας κόσμου.

Η συνολική πορεία του καλλιτεχνικού έργου του Απόστολου Κιλεσσόπουλου, αλλά και το σκεπτικό της συγκεκριμένης έκθεσης, αναδεικνύονται από τα αποσπάσματα μελετών -που έγιναν από ιστορικούς της τέχνης, αστροφυσικούς και συγγραφείς- τα οποία έχουν αναρτηθεί στους χώρους της έκθεσης.

ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΚΟΥΛΟΥΒΑΡΗΣ

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2249594

~ * Ένα φάντασμα στο Κηφέα * ~

Περιγράφεται ως μια "σκονισμένη κουρτίνα" ή "φάντασμα", μυστηριώδης αντανάκλαση νεφέλωμα VdB 152 είναι πραγματικά πολύ εξασθενημένο. Μακριά από τη γειτονιά σας σε αυτό το Halloween Night, το κοσμικό φάντασμα είναι σχεδόν 1.400 έτη φωτός μακριά. Επίσης, καταχωρήθηκαν ως Ced 201, που βρίσκεται κατά μήκος της βόρειας Γαλαξία στο βασιλικό αστερισμό του Κηφέα. Κοντά στην άκρη ενός μεγάλου μοριακού νέφους, τσέπες της διαστρικής σκόνης υπό το φως μπλοκ περιοχή από τα αστέρια φόντο ή διάχυση του φωτός από τον ενσωματωμένο φωτεινό αστέρι δίνοντας τμήματα του νεφελώματος ένα χαρακτηριστικό μπλε χρώμα. Το υπεριώδες φως από το αστέρι είναι επίσης πιστεύεται ότι προκαλούν ένα αμυδρό κοκκινωπό φωταύγεια σε σκόνη νεφελωμάτων. Αν και αστέρια κάνουν σε μορφή μοριακά νέφη, αυτό το αστέρι φαίνεται να έχει μόνο τυχαία περιπλανήθηκε στην περιοχή, όπως μετράται η ταχύτητα του μέσα στο χώρο είναι πολύ διαφορετική από την ταχύτητα του νέφους. Αυτή η βαθιά τηλεσκοπική εικόνα της περιοχής εκτείνεται σε περίπου 7 έτη φωτός. Image Credit: NASA / Stephen Leshin

http://www.nasa.gov/multimedia/imagegallery/image_gallery_2285.html

~ * Ζώνες αστεροειδής του ακριβώς το σωστό μέγεθος είναι φιλικά προς τη ζωή * ~

Ηλιακά συστήματα με τη ζωή που φέρουν πλανήτες μπορεί να είναι σπάνιες, αν εξαρτώνται από την παρουσία της ζώνης των αστεροειδών του ακριβώς τη σωστή μάζα, σύμφωνα με μια μελέτη από την Rebecca Martin, ένας συνεργάτης της NASA Sagan από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Boulder, αστρονόμος και Mario Livio από το Space Telescope Science Institute στη Βαλτιμόρη, MD Υποστηρίζουν ότι το μέγεθος και η θέση της ζώνης των αστεροειδών, που διαμορφώνεται από την εξέλιξη του πρωτοπλανητικό δίσκο του ήλιου και από τη βαρυτική επίδραση του Δία γύρω από το ξενοδοχείο γίγαντας-όπως πλανήτη, μπορούν να καθορίσουν κατά πόσο σύνθετη η ζωή θα εξελιχθεί σε ένα πλανήτη σαν τη Γη. Αυτό μπορεί να ακούγεται περίεργο, γιατί οι αστεροειδείς θεωρούνται μια ενόχληση λόγω της ικανότητάς τους να επηρεάσουν τη Γη και να προκαλέσει μαζικές εξαφανίσεις. Αλλά μια αναδυόμενη άποψη προτείνει ότι οι συγκρούσεις αστεροειδών με τη Γη, μπορεί να δώσει ώθηση στη γέννηση και την εξέλιξη των πολύπλοκων ζωή. Οι αστεροειδείς μπορεί να παραδοθεί νερό και οργανικές ενώσεις με την πρώιμη Γη. Σύμφωνα με τη θεωρία της ισορροπίας, περιστασιακές επιπτώσεις αστεροειδής θα μπορούσε να επιταχύνει το ρυθμό της βιολογικής εξέλιξης με την διακοπή του περιβάλλοντος του πλανήτη μέχρι το σημείο όπου τα είδη πρέπει να δοκιμάσετε νέες στρατηγικές προσαρμογής. Οι αστρονόμοι στήριξε το συμπέρασμά τους στην ανάλυση των θεωρητικών μοντέλων και αρχειακό παρατηρήσεις των εξωηλιακών Δίας μεγέθους πλανητών και δίσκους συντρίμμια γύρω από νεαρά αστέρια. «Η μελέτη μας δείχνει ότι μόνο ένα μικρό κλάσμα των πλανητικών συστημάτων που παρατηρήθηκε μέχρι σήμερα φαίνεται να έχουν γιγάντιους πλανήτες στη σωστή θέση για να παράγει μια ζώνη αστεροειδών του κατάλληλου μεγέθους, που προσφέρουν τη δυνατότητα για τη ζωή σε μια κοντινή βραχώδη πλανήτη", δήλωσε ο Μάρτιν, ο επικεφαλής συγγραφέας μελέτης. «Η μελέτη μας δείχνει ότι το ηλιακό μας σύστημα μπορεί να είναι αρκετά ιδιαίτερη." Τα ευρήματα θα εμφανιστούν σήμερα στο Monthly Notices της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας.
Αυτή η εικόνα παρουσιάζει τρία πιθανά σενάρια για την εξέλιξη της ζώνης των αστεροειδών. Στην κορυφή του πίνακα, ένα Δία-μέγεθος πλανήτη μεταναστεύει μέσω της ζώνης των αστεροειδών, σκορπώντας υλικό και αναστέλλοντας το σχηματισμό της ζωής σε άλλους πλανήτες. Το δεύτερο σενάριο παρουσιάζει ηλιακό μας σύστημα-μοντέλο: μια Δία-μέγεθος πλανήτης που κινείται ελαφρώς προς τα μέσα, αλλά είναι ακριβώς έξω από την ζώνη των αστεροειδών. Στην τρίτη εικόνα, ένας μεγάλος πλανήτης δεν μεταναστεύουν σε όλους, δημιουργώντας μια τεράστια ζώνη των αστεροειδών. Υλικό από τη βαριά ζώνη των αστεροειδών θα βομβαρδίσει πλανήτες, εμποδίζοντας ενδεχομένως, τη ζωή από εξελίσσεται.
(Credit:. NASA / ESA / A Feild, STScI) > Μεγαλύτερη εικόνα

Martin και ο Livio δείχνουν ότι η θέση της ζώνης των αστεροειδών σε σχέση με το Δία σαν πλανήτης δεν είναι ένα ατύχημα. Η ζώνη των αστεροειδών στο ηλιακό μας σύστημα, το οποίο βρίσκεται μεταξύ του Άρη και του Δία, είναι μια περιοχή των εκατομμυρίων διαστημικών βράχων που βρίσκεται κοντά στην "γραμμή χιονιού», η οποία σηματοδοτεί το σύνορο ενός κρύα περιοχή όπου πτητικό υλικό όπως είναι ο πάγος νερού είναι αρκετά μακριά από ο ήλιος να παραμείνει ανέπαφη. Εκείνη την εποχή, όταν οι γίγαντες πλανήτες στο ηλιακό σύστημά μας δημιουργούσαν, η περιοχή ακριβώς πέρα από τη γραμμή χιονιού περιείχε ένα πυκνό μείγμα των πάγων, βράχων και μετάλλων που παρέχονται αρκετό υλικό για την κατασκευή γίγαντες πλανήτες, όπως ο Δίας. Όταν ο Δίας σχηματίζεται ακριβώς πέρα από τη γραμμή χιονιού, ισχυρή βαρύτητα του εμπόδισε κοντινά υλικό στο εσωτερικό της τροχιάς του από συνενώνονται και τη δημιουργία πλανητών. Αντ 'αυτού, η επιρροή του Δία προκάλεσε το υλικό για να συγκρουστούν και να σπάσουν χώρια. Αυτά τα κατακερματισμένα πετρώματα εγκαταστάθηκαν σε μια ζώνη αστεροειδών γύρω από τον ήλιο. "Για να ιδανικές συνθήκες, όπως θα πρέπει να έχετε ένα γιγάντιο πλανήτη όπως ο Δίας που βρίσκεται ακριβώς έξω από την ζώνη των αστεροειδών [και] που μετανάστευσαν λίγο, αλλά όχι μέσα από την ταινία, "εξήγησε ο Livio. "Εάν ένας μεγάλος πλανήτης, όπως ο Δίας μεταναστεύει μέσω της ζώνη, θα ήταν κερδοφόρα το υλικό. Εάν, από την άλλη πλευρά, ένας μεγάλος πλανήτης δεν μεταναστεύουν σε όλους, ότι, επίσης, δεν είναι καλό, επειδή η ζώνη των αστεροειδών θα ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Θα πρέπει να υπάρχουν τόσα πολλά βομβαρδισμό από αστεροειδείς ότι η ζωή δεν μπορεί ποτέ να εξελίσσεται. " Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας του ηλιακού μας συστήματος, η ζώνη των αστεροειδών είχαν πιθανώς αρκετό υλικό για να κάνει μια άλλη Γη, αλλά η παρουσία του Δία και μικρό μετανάστευση του προς τον ήλιο που προκαλείται μερικές από τις υλικό να σκορπίσει. Σήμερα, η ζώνη των αστεροειδών περιέχει λιγότερο από το ένα τοις εκατό της αρχικής μάζας του. Χρησιμοποιώντας το ηλιακό μας σύστημα ως μοντέλο, Martin και ο Livio πρότεινε ότι οι ζώνες αστεροειδών σε άλλα ηλιακά συστήματα θα είναι πάντα να βρίσκεται περίπου στη γραμμή χιονιού. Για να ελέγξετε την πρότασή τους, Martin και ο Livio δημιούργησε μοντέλα πρωτοπλανητικούς δίσκους γύρω από νεαρά αστέρια και υπολογίζεται η θέση της γραμμής χιόνι σε αυτές τις δισκέτες με βάση τη μάζα του κεντρικού άστρου. Στη συνέχεια, εξέτασαν όλες τις υφιστάμενες διαστημικές παρατηρήσεις στο υπέρυθρο από το NASA το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer των 90 αστέρια που έχουν θερμή σκόνη, η οποία θα μπορούσε να υποδηλώνει την παρουσία ενός αστεροειδή ζώνη-όπως δομή. Η θερμοκρασία του θερμού σκόνης ήταν σύμφωνο με εκείνο της γραμμής χιονιού. "Η ζεστή σκόνη πέφτει επάνω δεξιά υπολογίζεται γραμμές χιόνι μας, έτσι ώστε οι παρατηρήσεις είναι συνεπείς με τις προβλέψεις μας," δήλωσε ο Martin. Το δίδυμο στη συνέχεια σπούδασε παρατηρήσεις από τις 520 γιγάντιους πλανήτες που βρέθηκαν έξω από το ηλιακό μας σύστημα. Μόνο 19 από αυτά βρίσκονται έξω από τη γραμμή χιονιού, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι περισσότεροι από τους γιγάντιους πλανήτες που μπορεί να έχουν σχηματιστεί έξω από τη γραμμή χιονιού έχουν μεταναστεύσει πολύ μακριά προς τα μέσα για να διατηρηθεί το είδος του ελαφρώς διασπορά ζώνη των αστεροειδών που απαιτούνται για την προώθηση της ενισχυμένης εξέλιξη της ζωής στη Γη ενός -όπως πλανήτη κοντά στον ιμάντα. Προφανώς, λιγότερο από τέσσερα τοις εκατό των παρατηρούμενων συστημάτων μπορεί να κουβαλάνε στην πραγματικότητα μια τέτοια συμπαγής ζώνη των αστεροειδών. "Με βάση το σενάριο μας, θα πρέπει να επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας για να ψάξουν για σύνθετη ζωή σε συστήματα που έχουν ένα τεράστιο πλανήτη έξω από τη γραμμή χιονιού», Livio είπε. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble είναι ένα έργο της διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας. Goddard της NASA Space Flight Center στο Greenbelt, MD, διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο. Η Space Telescope Science Institute (STScI) στη Βαλτιμόρη, MD, διεξάγει εργασίες Hubble επιστήμη. STScI λειτουργεί από την Ένωση των Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία, Inc, στην Ουάσιγκτον, DC Σχετικός σύνδεσμος > Σχετικά ιστορία από Hubblesite.org

http://www.nasa.gov/mission_pages/hubble/science/right-sized-belts.html

~ * Cassini Halloween Treat: Titan Glows in the Dark * ~

Αυτό το σύνολο των εικόνων από το διαστημικό σκάφος Cassini της NASA δείχνει το φεγγάρι του Κρόνου Τιτάνα λάμπει στο σκοτάδι. Η εικόνα στα αριστερά είναι ένα βαθμονομημένο, αλλά μη επεξεργασμένη εικόνα από την κάμερα απεικόνισης του Cassini. Η εικόνα στα δεξιά υπέστη επεξεργασία για να αποκλείσει το φως που αντανακλάται από Κρόνο και είναι σαφές ότι ακόμη και όταν Τιτάνας δεν έλαβε καμία Saturnshine, εξακολουθεί να είναι εκπομπής φωτός. Πιστωτικά Εικόνα: NASA / JPL-Caltech / SSI > Πλήρης εικόνα και λεζάντα

Μια κυριολεκτική πυροβολισμό στο σκοτάδι από μηχανές απεικόνισης στο διαστημικό σκάφος Cassini της NASA, έχει δώσει μια εικόνα από μια ορατή λάμψη από τον Τιτάνα, που προέρχονται όχι μόνο από την κορυφή της ατμόσφαιρας του Τιτάνα, αλλά και - παραδόξως - από βαθιά στην ατμόσφαιρα μέσα από ομίχλη της σελήνης. Ένα πρόσωπο σε ένα μπαλόνι στο στρώμα ομίχλη του Τιτάνα δεν θα δείτε τη λάμψη γιατί είναι πάρα πολύ εξασθενημένο - κάτι σαν ένα εκατομμυριοστό του ενός watt. Οι επιστήμονες ήταν σε θέση να ανιχνεύσει με Cassini, διότι κάμερες του διαστημικού σκάφους είναι σε θέση να λάβει μεγάλες εικόνες της έκθεσης.

«Αποδεικνύεται ότι ο Τιτάνας λάμπει στο σκοτάδι - αν και πολύ αμυδρά," δήλωσε ο Robert West, ο κύριος συγγραφέας μιας πρόσφατης μελέτης στο περιοδικό Geophysical Research Letters και το Cassini επιστήμονας της ομάδας απεικόνισης στο Jet Propulsion Laboratory της NASA στην Πασαντένα της Καλιφόρνια " Είναι λίγο σαν μια φωτεινή επιγραφή, όπου τα ηλεκτρόνια που παράγονται από την ηλεκτρική ενέργεια Έκρηξη σε άτομα νέον και να τους αναγκάσει να λάμπουν. Εδώ ψάχνουμε στο φως που εκπέμπεται όταν φορτισμένα σωματίδια Έκρηξη σε μόρια αζώτου στην ατμόσφαιρα του Τιτάνα. "

Οι επιστήμονες ενδιαφέρονται για τη μελέτη της εισόδου της ενέργειας από τον ήλιο και τα φορτισμένα σωματίδια στην ατμόσφαιρα του Τιτάνα, επειδή βρίσκεται στο επίκεντρο της φυσικής οργανικής χημείας εργοστάσιο που υπάρχει στην ατμόσφαιρα του Τιτάνα.

"Οι επιστήμονες θέλουν να ξέρουν τι galvanizes τις χημικές αντιδράσεις που σχηματίζουν τα βαριά μόρια που αναπτύσσονται σε παχιά ομίχλη του Τιτάνα από οργανικές χημικές ουσίες», δήλωσε ο Linda Spilker, Cassini επιστήμονας του έργου, επίσης στο JPL. "Αυτό το είδος της εργασίας μας βοηθά να καταλάβουμε τι είδους οργανική χημεία θα μπορούσε να υπήρχε μια πρώιμη Γη."

Το φως, που είναι γνωστή ως airglow, παράγεται όταν τα άτομα και τα μόρια που διεγείρονται από υπεριώδη ακτινοβολία ή ηλεκτρικά φορτισμένα σωματίδια. Cassini οι επιστήμονες έχουν δει ήδη airglow από μόρια αζώτου Τιτάνα που προκαλείται από ακτίνες Χ και υπεριώδη ακτινοβολία από τον ήλιο όταν Τιτάν ήταν φωτίζεται από τον ήλιο. Κατά τη διάρκεια του 2009, η Τιτάν πέρασε σκιά του Κρόνου, προσφέροντας μια μοναδική ευκαιρία για τα μέσα Cassini να τηρήσει κάποια φωτεινότητα από τον Τιτάνα, ενώ στο σκοτάδι. Μηχανές απεικόνισης του Cassini θα μπορούσε να δει σε πολύ αμυδρό φως, χρησιμοποιώντας χρόνους έκθεσης των 560 δευτερολέπτων.

Οι επιστήμονες αναμένεται να δούμε μια λάμψη στην υψηλή ατμόσφαιρα (πάνω από 400 μίλια, ή 700 χιλιόμετρα σε υψόμετρο) όπου τα φορτισμένα σωματίδια από την μαγνητική φυσαλίδα γύρω από τον Κρόνο ηλεκτρόνια λωρίδα στα ανοικτά των ατμοσφαιρικών μορίων στον ΤΙΤΑΝΑ. Παρά το γεγονός ότι μια εξαιρετικά αδύναμη εκπομπή παρατηρήθηκε σε αυτή την περιοχή, έμειναν έκπληκτοι να δουν σκοτεινή λάμψη πρόσωπο του Τιτάνα σε ορατά μήκη κύματος του φωτός από βαθύτερα στην ατμόσφαιρα (περίπου 190 μίλια ή 300 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια), σαν να φωτίζεται από τσίπουρο από κοντά δορυφόρους.

Οι επιστήμονες έλαβαν υπόψη σε ηλιακό φως που ανακλάται από τον Κρόνο. Υπήρχε ακόμα μια λάμψη από την πλευρά του Τιτάνα, που ήταν σκοτεινό. Η φωταύγεια ήταν διάχυση επάνω από πάρα πολύ βαθιά για τα φορτισμένα σωματίδια από τον ήλιο για να είναι συναρπαστικό ατμοσφαιρικά σωματίδια. Η περιοχή επίσης δεν επηρεάζονται από τη λήψη των φορτισμένων σωματιδίων στα μαγνητικά πεδία, που είναι αυτό που προκαλεί σέλας.

Οι επιστήμονες καλύτερη εικασία είναι ότι η λάμψη προκαλείται από την βαθύτερη διείσδυση-κοσμικές ακτίνες ή από το φως που εκπέμπεται οφείλεται σε κάποιο είδος της χημικής αντίδρασης βαθιά στην ατμόσφαιρα.

«Αυτό είναι συναρπαστικό, επειδή ποτέ δεν έχουμε δει αυτό στο Τιτάν πριν," είπε ο West. «Μας λέει ότι δεν ξέρουμε όλοι είναι εκεί για να ξέρετε για τον Τιτάνα και καθιστά ακόμη πιο μυστηριώδη."

Οι επιστήμονες έχουν αναφερθεί στο παρελθόν ότι η nightside Αφροδίτης ατμόσφαιρα παράγει επίσης μια λάμψη, που ονομάζεται το Ashen φως. Μερικοί έχουν προτείνει ότι η αστραπή στην Αφροδίτη είναι υπεύθυνος, αν και η εξήγηση αυτή δεν είναι καθολικά αποδεκτή. Ενώ ραδιόφωνο όργανο του Cassini εντόπισε κύμα αστραπή στο Κρόνο, δεν έχει εντοπιστεί αστραπή στο Τιτάνα. Οι επιστήμονες σχεδιάζουν να συνεχίσουν να ψάχνουν για ενδείξεις ως Cassini συνεχίζει να κάνει τον τρόπο του γύρω από το σύστημα του Κρόνου για άλλη μια σεζόν. Η αποστολή Cassini-Huygens είναι ένα συνεργατικό έργο της NASA, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος και την Ιταλική Υπηρεσία Διαστήματος. JPL, ένα τμήμα του California Institute of Technology στη Πασαντένα, διαχειρίζεται την αποστολή Cassini-Huygens για την Επιστήμη Αποστολή της NASA Διεύθυνσης, Ουάσιγκτον. Το Cassini Orbiter και δύο κάμερες επί του σκάφους του έχουν σχεδιαστεί, αναπτυχθεί και συναρμολογούνται στο JPL. Η ομάδα απεικόνισης βασίζεται στο Space Science Institute στο Boulder του Κολοράντο



Jia-Rui Cook 818-354-0850
Jet Propulsion Laboratory, Πασαντένα της Καλιφόρνια
jccook@jpl.nasa.gov Steve Mullins 720-974-5859 Space Science Institute, Boulder του Κολοράντο media@ciclops.org 2012-344

http://www.nasa.gov/mission_pages/cassini/whycassini/cassini20121031.html

~ * Έρευνα: γενετική μετάλλαξη που αλλάζει την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος στις μολύνσεις * ~

Μια ελληνική ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής επιστήμονες του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», ανακάλυψε ότι ένας κοινός πολυμορφισμός στα κύτταρα του ανοσοποιητικού μας συστήματος, δηλαδή μια πολύ συχνή «μετάλλαξη» την οποία φέρει περίπου ένας στους τέσσερις ανθρώπους, ευθύνεται για το ότι κάποιοι άνθρωποι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες μολύνσεις, συμπεριλαμβανομένου του ιού HIV που ευθύνεται για το AIDS. Η σχετική δημοσίευση έγινε στο διεθνές περιοδικό ανοσολογίας «Journal of Immunology».

Οι επιστήμονες, εδώ και πολύ καιρό, γνωρίζουν ότι κάποιοι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες ασθένειες από ό,τι άλλοι. Είτε πρόκειται για ιώσεις είτε για καρκίνους είτε για διάφορες άλλες νόσους, ο κάθε ξεχωριστός οργανισμός αντιδρά διαφορετικά, ενώ η «ευθύνη» για αυτό αποδίδεται συνήθως στο ανοσοποιητικό μας σύστημα. Σύμφωνα με μελέτες χρόνων, σε ένα μεγάλο βαθμό, αυτή η διαφορετική αντίδραση στις ασθένειες οφείλεται στη γενετική ποικιλομορφία των γονιδίων του ανοσοποιητικού συστήματος, δηλαδή του συνόλου κυττάρων και των ιστών που είναι υπεύθυνο για την αντιμετώπιση όλων των μολύνσεων και ασθενειών.

Αυτή τη γνώση αξιοποίησαν οι Έλληνες ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ευστράτιο Στρατίκο και με βασική ερευνήτρια την δρα Ειρήνη Ευνουχίδου, για να μελετήσουν τις συγκεκριμένες γενετικές ποικιλομορφίες, να τις καταγράψουν και να εξετάσουν πώς θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν στην πιο αποτελεσματική και έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των διαφόρων ασθενειών.

Η σημαντική «μετάλλαξη» που εντόπισαν, συμβαίνει στο γονίδιο του ενζύμου ERAP2. Το ERAP2, μαζί με τον «συνεργάτη» του, το ERAP1, είναι τα ένζυμα που δείχνουν στο ανοσοποιητικό σύστημα ποιό κύτταρο νοσεί.

Ως αποτέλεσμα της εν λόγω μετάλλαξης, κάποιες ασθένειες γίνονται πιο εύκολα αναγνωρίσιμες, ενώ άλλες κρύβονται από τον «ελεγκτή» του ανοσοποιητικού συστήματος. Με αυτόν τον τρόπο, κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ανθεκτικοί σε μόλυνση από HIV, παρά την επανειλημμένη έκθεση τους στον ιό.
Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη εξατομικευμένη πρόληψη και θεραπεία, ενώ καθορίζει ένα νέο στόχο για την ανάπτυξη μεθόδων ανοσοθεραπείας, στόχος της οποίας είναι να τροποποιεί την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος. Η γνώση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σχεδιαστεί ένας «χάρτης» που θα παραθέτει με ποιο τρόπο οι διαφοροποιήσεις σε αυτά τα ένζυμα επηρεάζουν την ανθεκτικότητά των ανθρώπων σε ένα εύρος απειλητικών για την υγεία νοσημάτων.

Στην έρευνα συνεργάστηκαν οι επιστήμονες Ευστράτιος Στρατίκος, Ειρήνη Ευνουχίδου, James Birtley, Ευθαλεία Ζερβούδη, Ειρήνη Μαυρίδου, Εμμανουήλ Σαρειδάκης, Πέτρος Γκιάστας και Αθανάσιος Παπακυριακού από το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» (από τα Εργαστήρια Χημείας Πρωτεϊνών και Δομικής & Μακρομοριακής Χημείας), οι Γιώργος Παναγιώτου και Μαρτίνα Σαμιωτάκη από το Ερευνητικό Κέντρο Βιοϊατρικών Επιστημών «Αλέξανδρος Φλέμινγκ», οι Ολίβια Πετράκη και Δημήτρης Γεωργιάδης από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας και οι Sergey Seregin και Andrea Amalfitano από Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.

Πηγή:ΑΠΕ
Επιμέλεια: Μίτση Σκέντζου

http://www.zougla.gr/ygeia/article/erevna-genetiki-metalaksi-pou-alazi-tin-antidrasi-tou-anosopitikou-sistimatos-stis-molinsis