~ * Ο θάνατος του άλλου είναι πάντοτε και δικός μας θάνατος...... * ~

«Ο θάνατος είναι ο ήχος μιας μακρινής βροντής σε μια εκδρομή», γράφει ο W.H. Auden. Στις μέρες μας τον αφουγκραζόμαστε δίχως τη γόνιμη σε κοινωνικές πρακτικές του πένθους αναγνώριση της θνητότητας που χαρακτήριζε προηγούμενες κοινωνίες. Ως εκ τούτου, δυσκολευόμαστε περισσότερο να διαχειριστούμε τον αποχαιρετισμό και την απώλεια. Εχοντας απωθήσει τη θνητότητα μένουμε εν πολλοίς αβοήθητοι και κατά βάθος απαρηγόρητοι όταν αντιμετωπίζουμε τον θάνατο των άλλων, αλλά και το δικό μας θνήσκειν. Επιπλέον, στερούμαστε τα οφέλη για τον βίο ενός στοχασμού επί του αναπόφευκτου.

Το θνήσκειν αναλύει τον παρελθόντα χρόνο σε ποικίλες ιδιοσυχνότητες βιωμάτων, ενίοτε αρμονικές άλλοτε όχι. Οταν δεν είναι ακαριαίο, τότε όσο περισσότερο διαρκεί τόσο μεγαλύτερες είναι οι εναλλαγές μεταξύ οδύνης και φόβου, θυμού και λύπης του θνήσκοντος, αλλά και όσων συμπάσχουν. Ο χρόνος κυλάει αργά ενόσω λαμπυρίζουν η φθαρτότητα, η αδυναμία και το επικείμενο ακαταμάχητο. Καθώς περισσότερα μηχανήματα υποβοηθούν, οι σωματικές δραστηριότητες δυσκολεύουν, οι βιολογικές λειτουργίες γίνονται δοκιμασίες. Οι στιγμές διαύγειας αραιώνουν, ωστόσο εντός τους τα ερωτήματα φεγγίζουν αμείλικτα: «Εζησα καλά;», «Θα μπορούσα να είχα ζήσει διαφορετικά;», «Τι έκανα λάθος;». Αναδύονται απωθημένες τύψεις, όμως επίσης ευχαρίστηση για τα επιτεύγματα του βίου. Ευχαρίστηση, αλλά και μια αίσθηση ματαιότητας εν τω μέσω της άρνησης. Καρτερικότητα, πλήξη και ύστερα ξανά η απειρόβαθη μοναξιά. «Πώς θα είναι;», «Πόσο θα πονέσω;». Κουρασμένοι συγγενείς. Περιστασιακές επισκέψεις αμήχανων φίλων που γίνονται τηλεφωνήματα, μηνύματα, απουσία. Βάρδιες αγνώστων. Νοσοκόμοι, ειδικευόμενοι και μη ιατροί, κουρασμένοι ή κυνικοί ή σπανιότερα συμπάσχοντες, ψηλαφίζουν επαγγελματικά το κορμί του θνήσκοντος, ανακουφίζοντάς το και καταγράφοντας την πορεία του αγώνα. Το θνήσκειν είναι αγώνας άγονος ως προς την έκβαση, ενίοτε χρονοβόρος· μπορεί να κρατήσει μέρες, εβδομάδες, μήνες. Σύγχυση, άρνηση και απορία χαρακτηρίζουν τον θνήσκοντα στη σταδιακή αποσύνθεση, καθώς ένα προς ένα ζωτικά όργανα φθείρονται, ενώ οι αισθήσεις αμβλύνονται. Βαθμιαία το κορμί γίνεται σώμα αγνώριστο από τους αγαπημένους. Ο θνήσκων αρχίζει να διαθλάται στο άρρητο. Αοπλοι μπροστά στη συντελούμενη αναχώρηση, οι αγαπημένοι ταλαντεύονται υπό την επίδραση του «γιατί;» ανάμεσα στο «δεν θέλω να πεθάνει» και «δεν θέλω να υποφέρει άλλο». Αγρυπνοι, περιπολώντας από την ανημπόρια στην εξάντληση και μέχρι την απελπισία, στερεύουν από προσδοκίες. Προβλήματα της καθημερινότητας, άγχη, φοβίες και φιλοδοξίες επαναφωτίζονται από το επερχόμενο αναπότρεπτο. Η ανατέλλουσα απουσία αναγκάζει στη διερώτηση και την αναθεώρηση πεποιθήσεων και προτιμήσεων. Εξουσία, χρήμα και δόξα ξεθωριάζουν στο απλανές –εσωστρεφές– βλέμμα του θνήσκοντος. Ποιος θνητός μπορεί να τ’ αντέξει αλώβητος δίχως να σκιάζεται; Εφεξής το δικό του βλέμμα θα σκιάζει.

Ο θάνατος του άλλου είναι πάντοτε, με μια πραγματιστική έννοια, και δικός μας θάνατος. Αποχαιρετώντας τον άλλο, αποχαιρετάμε επίσης ένα μέρος του εαυτού που θνήσκει μαζί του. Αποχαιρετάμε ακόμη την αίσθηση αυτονομίας, συνειδητοποιώντας τα όρια του λόγου. Τις ύστατες στιγμές οι λέξεις μοιάζουν ανίσχυρες και περιττές. Προσπαθούμε βέβαια να μιλήσουμε, ωστόσο η παρρησία ενώπιον του θανάτου εκφράζεται κυρίως σωματικά. Αγγίζουμε, χαϊδεύουμε, σφίγγουμε το χέρι. Δηλώνουμε την παρουσία μας και συγχρόνως βεβαιωνόμαστε γι’ αυτήν. Σε λίγο μια ζωή ολοκληρώνεται, όμως ο βίος θα συνεχιστεί. Η ύστατη ανάσα είναι η τελευταία νότα του έργου. Σε λίγο μπορούμε να αναρωτηθούμε κατά πόσον ήταν ένας όμορφος, ένας αξιοθαύμαστος βίος· σε λίγο, όχι ακόμη. Ο θάνατος αποκαλύπτει την επιτακτικότητα της επιμέλειας του θνήσκοντος, να τον φροντίζουμε όσο μπορούμε μέχρι το κατώφλι του αναπόδραστου, δίχως να τον εγκαταλείπουμε –αν είναι εφικτό– στην τρομακτική μοναξιά των ύστερων αναπνοών. Ομως ανακαλεί ακόμη επιτακτικότερα την ανάγκη επιμέλειας του εαυτού. Αποχαιρετώντας τον θνήσκοντα προετοιμάζεται κανείς για έναν απολογισμό απέναντί του, αλλά και εις εαυτόν. Ωστόσο, για εκείνον σε λίγο ο αγώνας θα λάβει τέλος. Αναμνήσεις και ανεκπλήρωτα τρεμοσβήνουν ανάμεσα σε πρόσωπα αγαπημένων, ζώντων και τεθνεώτων. Ο χρόνος νυχτώνει.

Ανεξάρτητα από το αν ο θάνατος προδιαγράφεται ή όχι, παραμένει πάντοτε αιφνίδιος ως οριστική ρήξη στην καθημερινότητα των εναπομεινάντων. Ασύλληπτος στην αδιανόητη κοινοτοπία του, σημαίνει τη μερική απώλεια του εαυτού και μια αμετάκλητη απουσία, αφήνοντας πίσω του ένα χάσμα. Ζώντας στο χείλος του, σημαδεμένοι και υπό αναστολή, κληρονομούμε ένα καθήκον που εκτείνεται μεταξύ των σημείων όπου τέμνονται ο μεσημβρινός του ηθικού με τον παράλληλο του πολιτικού. Το καθήκον για τη νοηματοδότηση του εναπομείναντος χρόνου μας και την επιβίωση των τεθνεώτων στη μνήμη.

* Ο κ. Θεοφάνης Τάσης διδάσκει Σύγχρονη Φιλοσοφία στο Freie Universität Berlin.

Έντυπη

http://www.kathimerini.gr/864760/article/epikairothta/episthmh/o-8anatos-toy-alloy-einai-pantote-kai-dikos-mas-8anatos

~ * Στο Διάστημα συσκευή που αναλύει το DNA * ~

http://www.kathimerini.gr/868093/article/epikairothta/episthmh/sto-diasthma-syskeyh-poy-analyei-to-dna

Μία ειδική συσκευή που επιτρέπει την αποκωδικοποίηση του DNA απέστειλε η NASA στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό σε μια προσπάθεια να βοηθήσει τους αστροναύτες να ελέγχουν καλύτερα την υγεία τους, αλλά και να φέρουν σε πέρας κάποια πειράματα. Η συσκευή, η οποία κατασκευάστηκε από την εταιρεία Oxford Nanopore Technologies, σχεδιάστηκε προκειμένου να δείξει κατά πόσο είναι δυνατή η αποκωδικοποίηση του γενετικού μας υλικού σε συνθήκες μικροβαρύτητας.

Η αμερικανική υπηρεσία διαστήματος, η NASA, ευελπιστεί ότι τέτοιου είδους συσκευές θα επιτρέψουν την αποτελεσματικότερη παρακολούθηση των μικροβίων, κάτι που θα μας βοηθήσει να μάθουμε περισσότερα για τα αίτια των ασθενειών που μας ταλαιπωρούν. Ταυτόχρονα, οι συσκευές αυτές θα μας βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση των μηχανισμών που διέπουν την υγεία των αστροναυτών.

Πριν από ένα χρόνο, η μικροβιολόγος της NASA Σάρα Κάστρο αναφερόμενη στο σχετικό πρόγραμμα είχε επισημάνει ότι «επί του παρόντος, στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό δεν υπάρχει μέθοδος να αναγνωρισθούν σε πραγματικό χρόνο τα μικρόβια, να διαγνωσθούν λοιμώδη νοσήματα αλλά και να συγκεντρωθούν γενετικά στοιχεία σχετικά με την υγεία των πληρωμάτων. Για όλα αυτά βασιζόμαστε στην αποστολή δειγμάτων από το Διάστημα και την ανάλυσή τους στη Γη, κάτι που συνιστά μια χρονοβόρα διαδικασία».

Η συσκευή, με μήκος 9,5 εκατοστών και βάρος 120 γραμμαρίων, είναι πολύ μικρή συγκριτικά με αυτές που χρησιμοποιούνται στη Γη και έχουν το μέγεθος φούρνου μικροκυμάτων.

http://www.kathimerini.gr/868093/article/epikairothta/episthmh/sto-diasthma-syskeyh-poy-analyei-to-dna

~ * Προβληματισμός για τα υβρίδια... * ~

Πιθανώς να χρηματοδοτηθεί από την αμερικανική κυβέρνηση η δημιουργία υβριδίων ανθρώπου και ζώου. Πρόκειται για πρόταση που αναζωπύρωσε την αντιπαράθεση σχετικά με τα ηθικά διλήμματα αλλά και τα όρια της επιστήμης.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η έρευνα μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές ιατρικές ανακαλύψεις όσον αφορά τη θεραπεία νοσημάτων όπως το Αλτσχάιμερ και το Πάρκινσον, να οδηγήσει σε θεραπείες κατά της στειρότητας ή τη δημιουργία ανταλλακτικών οργάνων για μεταμόσχευση. Οι επικριτές της μεθόδου επισημαίνουν ότι αυτές οι χίμαιρες θα δημιουργήσουν ηθικά διλήμματα, δοκιμάζοντας τι είναι τελικά αποδεκτό στη σύγχρονη κοινωνία.

Πριν από ένα χρόνο, τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ επέβαλαν μορατόριουμ στην έρευνα που θα τοποθετούσε εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα σε έμβρυα ζώων. Τώρα, όμως, ο φορέας προτίθεται να χρηματοδοτήσει την έρευνα που προϋποθέτει την τοποθέτηση ανθρώπινων κυττάρων σε έμβρυα ζώων. Ωστόσο, έχει ξεκινήσει δημόσιος διάλογος, για ένα μήνα, σχετικά με το αντικείμενο της έρευνας.

Η προοπτική μετατροπής του εγκεφάλου του ζώου έτσι ώστε να αποκτήσει ανθρώπινα χαρακτηριστικά είναι ενδεχόμενο που ανησυχεί πολλούς επιστήμονες. «Ας πούμε ότι έχουμε χοίρους με ανθρώπινους εγκεφάλους και αναρωτιούνται γιατί κάνουμε πάνω τους πειράματα», επισημαίνει ο Στιούαρτ Νιούμαν, ερευνητής στην Ιατρική Σχολή Νέας Υόρκης. «Κι έπειτα τι θα συμβεί αν έχουμε ανθρώπινα σώματα με ζωικό εγκέφαλο και καταλήξουμε να πούμε “δεν είναι στην πραγματικότητα άνθρωποι αυτοί εδώ, μπορούμε να κάνουμε πάνω τους πειράματα και να συλλέξουμε όργανα”. Εξετάζω κάποια ακραία σενάρια, αλλά ακόμη και η δημιουργία αυτών των υβριδίων πριν από 15 ή 20 χρόνια θα θεωρείτο ένα ακραίο σενάριο», επισήμανε. Η αλήθεια είναι ότι ο Νιούμαν, πριν από 20 χρόνια, κατέθεσε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την κατασκευή τέτοιων υβριδικών όντων, όχι επειδή αποσκοπούσε στη δημιουργία ενός τέτοιου πλάσματος, αλλά επειδή ήθελε να επισημάνει τους κινδύνους που ανοίγονταν μπροστά.

Η αρμόδια υπηρεσία των ΗΠΑ απέρριψε το αίτημά του το 2005, κάτι που ο ίδιος εξέλαβε ως νίκη. Ωστόσο, τώρα, μετά τις τελευταίες εξελίξεις, ο Νιούμαν φοβάται ότι οι προειδοποιήσεις του έπεσαν σε ώτα μη ακουόντων. «Οι άνθρωποι εξοικειώνονται και συνηθίζουν τις καινοτομίες σταδιακά», λέει.

Τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ κάνουν κάποια δειλά βήματα και δεν πρόκειται να επιτρέψουν τη δημιουργία ζώων με πλήρη ανθρώπινο εγκέφαλο. Ομως, όπως επισημαίνει ο Νιούμαν, οι ΗΠΑ δεν έχουν νομικό πλαίσιο που να μπορεί να αποτρέψει τέτοια πράγματα και τονίζει ότι «αυτός είναι ένας δρόμος που δεν θα πρέπει να αρχίσουμε να ταξιδεύουμε». Από την άλλη, ο Ρόμπερτ Κλίτζμαν, επικεφαλής του προγράμματος Βιοηθικής του Πανεπιστήμιου Κολούμπια λέει ότι, «αν θέλουμε να μελετήσουμε το Αλτσχάιμερ, τη σχιζοφρένεια και την κατάθλιψη, δεν μπορούμε να μελετήσουμε εγκεφαλικά κύτταρα πασχόντων γιατί απλώς δεν μπορούμε να ανοίξουμε τους εγκεφάλους τους όσο βρίσκονται εν ζωή», επισημαίνοντας ότι η πρωτοβουλία αποτελεί βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Έντυπη




http://www.kathimerini.gr/870336/article/epikairothta/episthmh/provlhmatismos-gia-ta-yvridia

~ * Να είχα, λέει, μιαν αγάπη -Αλκύονη Παπαδάκη * ~

“Να είχα, λέει, μιαν αγάπη σαν αλάνα… Να κυλιόμουνα μέσα της, να ‘κανα τούμπες, να ‘πλωνα την αρίδα μου να λιαζόμουνα… Να ‘ρχόντανε τα όνειρά μου σαν τις κάργιες να φτεροκοπούν πάνω από το κεφάλι μου. Βαρέθηκα να χώνω τη ρημάδα την ψυχή μου στα ντουλάπια και να της κρεμώ αρωματικά σακουλάκια να μην τη φάει ο σκόρος. Βαρέθηκα να περπατώ με την πλάτη κολλημένη στα ντουβάρια, γιατί νιώθω γύρω μου το θόρυβο από τα μαχαίρια που ακονίζονται.

Είναι πολύ, ρε σεις, αυτό που ονειρεύτηκα; Μιαν

 αγάπη λέω, σαν αλάνα. Ν’ απλώσω την αρίδα

 μου να λιαστώ.”

mikreskathimerinesistoriesnow

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

~ * Εκείνοι που δε μιλούν πολύ .....* ~

Αν παρακολουθήσουμε μια συζήτηση, θα παρατηρήσουμε ανάμεσα στους συνομιλητές, αρκετές κατηγορίες ανθρώπων. 
Πολύπλευρες και διαφορετικές προσωπικότητες που κάνουν εμφανή το χαρακτήρα τους μέσα από το διάλογο. Έτσι λοιπόν, μπορούμε να πούμε πως μια συζήτηση ανθρώπων, ίσως να μπορεί να γίνει και το ψυχογράφημά τους. 

Πολύ συχνά θα βρεθούμε μπροστά σε κάποιους που είναι ερωτευμένοι με τη φωνή τους. Υποστηρίζουν την άποψή τους με πάθος, και αγαπούν να μιλούν συνέχεια και για τα πάντα. Πολλές φορές δεν είναι απόλυτα ενημερωμένοι για το θέμα που αγγίζουν αλλά αυτό δεν τους αφορά. Έχουν άποψη, ξέρουν δεν ξέρουν το θέμα, και την υποστηρίζουν με πάθος. 

Αυτοί οι άνθρωποι, που μιλούν πολύ και δυστυχώς συχνά ακούν λίγο, έχουν μεγάλη αυτοπεποίθηση, τσαμπουκά και συνήθως, κατέχουν την τέχνη του λόγου.

Υπάρχουν, όμως και οι άλλοι. Αυτοί που θα τους δούμε να παρακολουθούν με προσοχή τα λεγόμενα, να ακούν τα πάντα, αλλά να μιλούν λίγο, έως καθόλου. Μετρούν ιδιαίτερα τα λόγια τους και για όσα πουν, είναι απόλυτα βέβαιοι.

Οι επιστήμονες, μάλιστα, λένε πως οι άνθρωποι που μιλούν λίγο, είναι και πιο έξυπνοι. Και μάλλον έχουν δίκιο.

Αυτοί οι λιγομίλητοι άνθρωποι, προτιμούν να γράφουν και να διαβάζουν, από το να εξωτερικεύουν τις απόψεις τους. 

Μελετούν πολύ, ενημερώνονται σφαιρικά κι αποκτούν μια δομημένη άποψη για καθετί που τους ενδιαφέρει. Έτσι, όταν αποφασίσουν να εξωτερικεύσουν τη γνώμη τους για κάτι, είμαστε σίγουροι πως δεν πρόκειται να εκφράσουν αερολογίες, απλά και μόνο για να ακούν τον εαυτό τους, αλλά για να εκφράσουν τεκμηριωμένα επιχειρήματα και άποψη, που αξίζει να τη λάβει κάποιος υπ´οψιν του.
Τα λίγα λόγια, γενικά, δίνουν περισσότερο χρόνο στον εγκέφαλο για σκέψη, βοηθώντας στην καλύτερη λειτουργία του, όπως το αργό και πολλαπλό μάσημα της τροφής στο στομάχι μας.
Και ας μην μπερδεύουμε καλύτερα την εσωστρέφεια με τη συστολή. Συστολή είναι ο φόβος μιας αρνητικής απόφασης. Αντίθετα, η εσωστρέφεια δηλώνει πως κάποιος προτιμά μικρότερη «διέγερση» του εγκεφάλου, χωρίς να έχει απαραίτητα το φόβο της έκφρασης.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα βρεθούμε σε μία συζήτηση, θα πρέπει να θυμηθούμε πως το να μιλάμε συνεχώς δε μας κάνει απαραίτητα πιο έξυπνους, αλλά κάτι άλλο, που ενδεχομένως να μην αρέσει καθόλου στους συνομιλητές μας. 

Βέβαια, για να μην τα βάζουμε και όλα στο ίδιο τσουβάλι, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Άνθρωποι που μιλούν πολύ και έχουν γνώση του τι λένε και άλλοι που μιλούν λίγο γιατί είτε δεν έουν κάτι να πουν, είτε γιατί προτιμούν να τα κρατούν για τον εαυτό τους.

Κάποτε ο Jimi Hendrix, είπε: «Η γνώση μιλάει, η σοφία ακούει».

mindthetrap

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

~ * Μείνε μακριά απ’ αυτούς… * ~

Μην ερωτευτείς ποτέ άνθρωπο που γράφει, ζωγραφίζει ή δε βλέπει τηλεόραση. Μην ερωτευτείς κάποιον που λέει λιγότερα απ’ όσα ξέρει και καταλαβαίνει περισσότερα απ’ όσα δείχνει.

Οι άνθρωποι αυτοί μπερδεύουν. Μείνε μακριά απ’ αυτούς που αγαπάνε παράξενα πράγματα όπως η μυρωδιά των βιβλίων. Που τους τραβάει σαν μαγνήτης το διαφορετικό. Που ψυχαναγκαστικά διαχωρίζουν τους όρους «μοναχικότητα» και «μοναξιά». Μην πλησιάζεις ανθρώπους άναρχους που αντί να έχουν συγκεκριμένο Θεό άγονται και φέρονται με βάση τη δύναμη της αγάπης. Ανθρώπους που ψηφίζουν χωρίς να αυταπατώνται ή να στρατεύονται όπως τους έμαθε η μαμά κι ο μπαμπάς.

Μείνε μακριά, δεν αξίζει ο κόπος. Ερωτεύσου καλύτερα άτομα που ξέρουν να βάζουν τις ζωές τους σε κουτάκια, που γουστάρουν η μόστρα τους να είναι πιο φασαριόζα από την ουσία τους. Που συμπεριφέρονται πάντα σωστά ακόμα κι όταν δεν το εννοούν. Ερωτεύσου ανθρώπους που είναι πάντα συγκεντρωμένοι, που δεν αμφιβάλλουν, που δε σε ζαλίζουν με ολονύχτιες συζητήσεις. Που λένε εύκολα ναι χωρίς να ρωτάνε γιατί. Μείνε κοντά σ’ εκείνους που οι έξοδοι μαζί τους θα είναι μόνο αλκοόλ και γαρύφαλλα. Χωρίς βαρετές εναλλακτικές όπως συναυλίες και νυχτερινές βουτιές σε κοντινές παραλίες.

Μην ερωτεύεσαι ανθρώπους απαιτητικούς γιατί αν τύχει και τους αγαπήσεις η καρδιά σου δε θ’ αντέξει την κούραση. Οι άνθρωποι που σκέφτονται είναι δύσκολοι κι εξαντλητικοί. Επηρεάζονται διαρκώς από νέες ιδέες, αλλάζουν απόψεις, συγκινούνται με πράγματα που δεν προσέχει η πλειοψηφία. Ονειρεύονται κι αιθεροβατούν εν γνώσει τους. Έχουν άποψη, θα σου πάνε κόντρα, θα σου τρίψουν στη μούρη πράγματα που δε θέλεις ν’ ακούσεις. Θα σε στριμώξουν επειδή ζουν για την ένταση και οι συζητήσεις μαζί τους σπάνια θα σ’ αφήσουν όπως σε βρήκαν.

Μείνε μακριά από ανθρώπους σαν αυτούς. Είναι καμένα χαρτιά. Μιλάνε πολύ, παθιάζονται για μικροπράγματα όπως ο έρωτας, ταλαιπωρούν και ζητούν αποδείξεις για τα πάντα. Είναι κουραστικοί, θέλουν εναλλαγές, θέλουν γκάζια. Είναι δύσπιστοι μπροστά στις εύκολες νίκες. Μείνε μακριά από αυτούς τους τρελούς με τις παλιομοδίτικες καρδιές που πιστεύουν σε χαζομάρες όπως το «μαζί» και το «για πάντα». Δεν θ’ αντέξεις την επιμονή με την οποία θ’ απαιτούν την προσοχή και την αφοσίωσή σου. Το πόσο θ’ αποζητούν την αγάπη σου όταν με την ίδια ευκολία θα ορκίζονται πως μπορούν να ζήσουν και χωρίς αυτήν. Είναι παρανοϊκοί, θα σε τρελάνουν. Δεν αξίζουν τον κόπο σου.

Μην πλησιάζεις ανθρώπους σαν κι αυτούς αν δε διατίθεσαι να χάσεις τη βολή σου. Δε χρειάζεται να κουράζεσαι άδικα. Αυτοί πιστεύουν στη μαγεία, στο άπιαστο και ζητάνε πολλά που δυστυχώς δεν είναι απτά, μα «αγοράζονται» με προσπάθεια και ψυχή. Έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους κι ένα εγώ γιγάντιο όσο η καρδιά τους. Απολαμβάνουν τα κομπλιμέντα ανερυθρίαστα και λένε ευθαρσώς «ευχαριστώ» αντί να προσποιούνται πως κοκκινίζουν με ταπεινοφροσύνη μπροστά στην υπερβολή. Δεν έχουν ανάγκη από δήθεν μετριοπάθειες, άλλωστε μέσα από τις καταστροφές έμαθαν πως για να αγαπήσεις έναν άλλον άνθρωπο πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου. Και δεν ξέρεις πόσο ίδρωσαν γι’ αυτό. Δε θα σου κάνουν τη χάρη, λοιπόν, να κατεβάσουν το κεφάλι.

Μείνε μακριά από ανθρώπους σαν αυτούς, γιατί μαζί τους θα γνωρίσεις έναν άλλο κόσμο γεμάτο μέρη που δεν πηγαίνουν πολλοί. Θα σε σύρουν σε ακαταλαβίστικα μουσεία και υπόγεια σκονισμένα βιβλιοπωλεία που θα βαριέσαι φριχτά, θα πονέσουν τα πόδια σου από το ατέλειωτο περπάτημα. Θα χαίρονται με καραγκιοζιλίκια όπως κινηματογραφικά φιλιά στη μέση του δρόμου και θα σε κρατάνε αγκαλιά όλο το βράδυ χωρίς να τους νοιάζει αν βολεύεσαι ή όχι. Θα σε προσέχουν και θα νοιάζονται αν έφτασες σπίτι, αν είχες δύσκολη μέρα, αν κοιμήθηκες καλά, επειδή άνθρωποι σαν αυτούς είναι απροσάρμοστοι και δεν ξέρουν να λένε αλλιώς σ’ αγαπώ. Ή απλά θεωρούν πως αυτές οι δυο λέξεις έχουν χάσει πια το νόημά τους απ’ την ακατάσχετη πολυχρησία.

Δίπλα τους θα ξεχάσεις τι θα πει βαρεμάρα κι αυτό είναι όσο εξοντωτικό ακούγεται. Θ’ αγαπήσουν σ’ εσένα αυτά που οι άλλοι μισούν. Δε θα μπορείς ποτέ να προβλέψεις τις αντιδράσεις τους, θα θεωρούν αυτονόητο πως αξίζουν να τους σέβεσαι ακόμα και τις στιγμές που δεν είναι τριγύρω. Δε θα σ’ αγαπήσουν επειδή σ’ έχουν ανάγκη, αυτοί δεν έχουν ανάγκη κανέναν. Θα σ’ αγαπήσουν γιατί σε διάλεξαν ανάμεσα σε τόσους. Κι αυτή να ξέρεις είναι η χειρότερη αγάπη όλων, αγάπη καταδικαστική. Έτσι που δε θα μπορέσεις να ξαναζήσεις με κανέναν άλλον άνθρωπο χωρίς να μυρίζεις το άρωμά τους στον αέρα.

Τέτοιος άνθρωπος είμαι κι εγώ. Γι’ αυτό σου λέω, μην πέσεις στην παγίδα γιατί μετά δεν έχει επιστροφή. Μετά δε γίνεται οι ταινίες να μην έχουν διπλό νόημα, τα πράγματα να έχουν μόνο μια πλευρά, να ξαναζήσεις πιστεύοντας πως μόνο ένα κι ένα κάνει δύο. Μη μ’ αγαπήσεις γιατί τα κουσούρια μου είναι πολλά και μεταδοτικά. Θα σου δυσκολέψουν τη ζωή κι εσύ δεν έχεις χρόνο για χάσιμο, όπως όλοι άλλωστε. Μη μου δίνεις θάρρος να συνεχίσω τους παραλογισμούς μου γιατί μπορεί να σ’ αγαπήσω και δεν έχω ούτε εγώ χρόνο για δράματα με λιγόψυχους αντιπάλους.

Όπως σου τα λέω, λοιπόν. Μείνε μακριά μου όσο είναι νωρίς, γιατί αν αγαπήσεις άνθρωπο πολύχρωμο, θα δεις πως δύσκολα επιστρέφεις σ’ έναν κόσμο που είναι καταδικασμένος να είναι ασπρόμαυρος.

Φρόσω Μαγκαφοπούλου

Πηγή: pillowfights.gr

http://www.awakengr.com/mine-makria-ap-aftous/

~ * Το ηλεκτρονικό τσιγάρο «αλλάζει» εκατοντάδες γονίδια Τα γονίδια αυτά είναι καίριας σημασίας για την άμυνα των αεραγωγών του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος * ~

Βόρεια Καρολίνα 

Το ηλεκτρονικό τσιγάρο τροποποιεί εκατοντάδες γονίδια που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην άμυνα του αναπνευστικού συστήματος και σε ακόμη περισσότερα που είναι καίριας σημασίας για την άμυνα των αεραγωγών του ανώτερου αναπνευστικού, υποστηρίζουν αμερικανοί ερευνητές, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσαν στο επιστημονικό έντυπο American Journal of Physiology. 

Παρόμοια επίδραση καπνίσματος-ατμίσματος

Αν και είναι γνωστό ότι το συμβατικό κάπνισμα, αλλάζει δεκάδες γονίδια στα επιθηλιακά κύτταρα της αναπνευστικής οδού, οι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας εξεπλάγησαν όταν διαπίστωσαν παρόμοια επίδραση και του ατμίσματος. 

«Πραγματικά μας προκάλεσαν έκπληξη τα αποτελέσματα, γι’ αυτό και τα επανεξετάσαμε ώστε να βεβαιωθούμε για την ακρίβειά τους» εξηγεί η επικεφαλής ερευνήτρια, καθηγήτρια Παιδιατρικής, Μικροβιολογίας και Ανοσολογίας Ιλονα Τζασπερς. 

Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι η εισπνοή ατμοποιημένων διαλυμάτων με γεύσεις, μέσω των ηλεκτρονικών τσιγάρων, κάθε άλλο παρά αθώα είναι σε επίπεδο γονιδιακής έκφρασης των επιθηλιακών κυττάρων, δηλαδή στο στάδιο εκείνο κατά το οποίο τα γονίδιά μας κωδικοποιούν για πρωτεΐνες σημαντικές για διάφορες κυτταρικές λειτουργίες. 

Αν και η διαπίστωση αυτή δεν μπορεί προς το παρόν να σχετιστεί με μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του ηλεκτρονικού τσιγάρου στην υγεία ή με τον κίνδυνο εκδήλωσης ασθενειών, όπως ο καρκίνος, το εμφύσημα ή η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, έρχεται να προστεθεί στα μέχρι τώρα στοιχεία που δείχνουν ότι δεν είναι ακίνδυνο. 

Η μελέτη

Για τη μελέτη των επιδράσεων του ηλεκτρονικού τσιγάρου σε γονίδια τα οποία βοηθούν τους αεραγωγούς του ανώτερου αναπνευστικού να καταπολεμήσουν δυνητικά επικίνδυνους παθογόνους μικροοργανισμούς, η δρ Τζασπερς έθεσε υπό ιατρική αξιολόγηση 13 μη καπνιστές, 14 καπνιστές και 12 χρήστες ηλεκτρονικού τσιγάρου. Κάθε συμμετέχων τηρούσε ένα ημερολόγιο καπνίσματος/χρήσης ηλεκτρονικού τσιγάρου.

Η δρ Τζασπερς σε συνεργασία με ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Φρανσισκο ανέλυσαν δείγματα ούρων και αίματος των εθελοντών για να επιβεβαιώσουν τα επίπεδα της νικοτίνης στον οργανισμό τους, αλλά και βιοδείκτες σχετικούς με την έκθεση στον καπνό. 

Μετά από τρεις εβδομάδες, οι επιστήμονες πήραν δείγματα από τη ρινική κοιλότητα κάθε συμμετέχοντα και ανέλυσαν την έκφραση γονιδίων σημαντικών για την ανταπόκριση του ανοσοποιητικού τους συστήματος. 

Όπως εξηγούν οι επιστήμονες, τόσο οπτικά όσο και λειτουργικά, τα επιθηλιακά στρώματα των ρινικών κοιλοτήτων είναι όμοια με τα επιθηλιακά στρώματα των πνευμόνων. 

Όλα τα επιθηλιακά κύτταρα κατά μήκος των αεραγωγών (από τη μύτη μέχρι τα μικροσκοπικά βρογχιόλια στους πνεύμονες) πρέπει να λειτουργούν σωστά για να παγιδεύουν και να αποβάλλουν τα επιβλαβή παθογόνα και άλλους «εισβολείς», προκειμένου να παραμένουμε υγιείς. 

Τα επιθηλιακά κύτταρα, συνεπώς, είναι καίριας σημασίας για τη φυσιολογική λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος του αναπνευστικού. 

Συγκεκριμένα γονίδια στα κύτταρα αυτά επιτελούν και το έργο της κωδικοποίησης για την παραγωγή των κατάλληλων ποσοτήτων πρωτεϊνών, που «ενορχηστρώνουν» το γενικότερο ανοσοποιητικό μας σύστημα. 

Όπως είναι ήδη γνωστό, το κάπνισμα τροποποιεί την συγκεκριμένη γονιδιακή έκφραση, και αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι καπνιστές είναι πιο ευαίσθητοι σε προβλήματα του ανώτερου αναπνευστικού. 

Μείωση της έκφρασης περισσότερων γονιδίων με το άτμισμα

Χρησιμοποιώντας λοιπόν ως ομάδα βάσης τους μη καπνιστές, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το συμβατικό κάπνισμα μείωνε την έκφραση 53 γονιδίων σημαντικών για την ανοσοαντίδραση των επθηλιακών κυττάρων. Η χρήση του ηλεκτρονικού τσιγάρου μείωνε την έκφραση 358 γονιδίων σημαντικών για την ανοσοποιητική άμυνα, περιλαμβανομένων και των 53 που προαναφέρθηκαν. 

«Συγκρίναμε αυτά τα γονίδια, ένα προς ένα και διαπιστώσαμε ότι κάθε ένα κοινό και στις δυο ομάδες ήταν περισσότερο κατεσταλμένο στην ομάδα του ηλεκτρονικού τσιγάρου, χωρίς ωστόσο να μπορούμε προς το παρόν να αιτιολογήσουμε γιατί συμβαίνει αυτό» εξηγεί η δρ Τζασπερς. 

Σπεύδει επίσης να σημειώσει ότι «είναι λάθος να προσπαθήσουμε να συγκρίνουμε απευθείας το ηλεκτρονικό και το συμβατικό τσιγάρο. Η εισπνοή καπνού και ατμοποιημένων υγρών είναι διαφορετικές καταστάσεις. Γι΄ αυτό είναι πιθανόν τα ηλεκτρονικά τσιγάρα να προκαλούν διαφορετικές βιολογικές αλλαγές και να παίζουν διαφορετικό ρόλο στα αναπνευστικά προβλήματα. Γνωρίζουμε ότι παθήσεις όπως η ΧΑΠ, ο καρκίνος και το εμφύσημα, χρειάζονται χρόνια να εκδηλωθούν στους καπνιστές. Αλλά, το ηλεκτρονικό τσιγάρο εμφανίστηκε τα τελευταία 10 χρόνια περίπου. Συνεπώς, δεν γνωρίζουμε την επίδρασή του σε 10 με 15 χρόνια από σήμερα. Είμαστε στην αρχή της παρατήρησης των επιδράσεων του στην υγεία». 

Επόμενος στόχος της ερευνήτριας είναι να μελετήσει πως τα επιθηλιακά κύτταρα των χρηστών ηλεκτρονικού τσιγάρου ανταποκρίνονται στο αντιγριπικό εμβόλιο, ώστε να μπορέσει να αξιολογήσει καλύτερα την ανοσοποιητική απόκριση των επιθηλιακών κυττάρων, καπνιστών, ατμιστών και μη καπνιστών. 

http://www.tovima.gr/science/medicine-biology/article/?aid=809434