~ * Βράβευση Ελλήνων μαθητών στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Διαστήματος * ~

Δεύτεροι, στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό διαστημικής για μαθητές «CanSat», που πραγματοποιήθηκε στη Νορβηγία, οργανωμένος από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμού Διαστήματος (ESA), αναδείχθηκαν οι μαθητές του 3ου Λυκείου Μυτιλήνης. Ο δορυφόρος που δημιούργησαν, ο «Ιcaromenippus 3D», κατάφερε να βρεθεί ένα χιλιόμετρο πάνω από το έδαφος της Γης και να απεικονίσει, τρισδιάστατα, τις λήψεις που έκανε. Όλα έγιναν στη χιονισμένη περιοχή Άντεα, στο βορειότερο τμήμα της Νορβηγίας, στον αρκτικό κύκλο.

Ο «Icaromenippus 3D» είναι ένα εξελιγμένο μοντέλο του πρώτου δορυφόρου, με τον οποίο συμμετείχε στον ίδιο διαγωνισμό, πριν δύο χρόνια, προηγούμενη ομάδα του σχολείου και πάλι, όμως, με τον καθηγητή φυσικής του σχολείου Γιώργο Κοντέλλη, ο οποίος τότε είχε λάβει και το τρίτο βραβείο στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Πρωτοπόρων Δασκάλων, που ακολούθησε.

Το όνομα του «Icaromenippus 3D» προκύπτει από ένα λογοπαίγνιο μεταξύ του αριθμού «τρία» (αφού είναι ο τρίτος δορυφόρος που κατασκευάζει το συγκεκριμένο σχολείο) και της αποστολής που όφειλε να φέρει σε πέρας, κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού στη Νορβηγία και η οποία αφορούσε στη λήψη εικόνων της επιφάνειας της Γης, ένα χιλιόμετρο πάνω από το έδαφος και στην τρισδιάστατη απεικόνισή της, μέσα από ειδική επεξεργασία.

Μέχρι και το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης, οπότε κι έγινε η εκτόξευση των δορυφόρων όλων των σχολικών ομάδων που συμμετείχαν στο διαγωνισμό, οι μαθητές πραγματοποιούσαν συνεχώς δοκιμές, θυσιάζοντας ακόμη και τον ύπνο τους. «Τα παιδιά είχαν πολύ έντονη την αίσθηση του καθήκοντος» δήλωσε ο κ. Κοντέλλης. «Είχαμε δει πως ήμασταν στους καλύτερους και θέλαμε να ανταμειφθούμε, όχι απλώς να … εντυπωσιάσουμε τους κριτές» πρόσθεσε.

Οι προσπάθειες και τα ξενύχτια δεν πήγαν χαμένα. Ο «Icaromenippus 3D» κατάφερε να κάνει τις λήψεις του, χωρίς κανένα πρόβλημα, την ίδια στιγμή που δορυφόροι άλλων ομάδων καταστρέφονταν κατά την εκτόξευσή τους ή κατά τη διάρκεια των υπερπτήσεων.

Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν την περασμένη Τετάρτη. Σε 14, συνολικά, σχολικές ομάδες από ισάριθμες ευρωπαϊκές χώρες, η ομάδα του 3ου Λυκείου Μυτιλήνης πήρε το δεύτερο βραβείο, με πρώτη, την ομάδα σχολείου από την Σκωτία και τρίτη, την ομάδα σχολείου από την Πορτογαλία. Το έπαθλο ήταν ένα γυάλινο γλυπτό, με τρισδιάστατη απεικόνιση ενός «CanSat» στο εσωτερικό του, ενώ στους μαθητές θα δοθεί ως δώρο και ένα τηλεσκόπιο.

«Ήταν μια φοβερή εμπειρία!» δήλωσε, ενθουσιασμένος, ο μαθητής Ηλίας Ψυρούκης, υπεύθυνος για την τρισδιάστατη απεικόνιση, την ανάπτυξη λογισμικού και την προώθηση του όλου εγχειρήματος. «Από τη μέρα που έγινε η εκτόξευση μέχρι και την επομένη, δεν κοιμηθήκαμε καθόλου, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Είμαστε συνέχεια μέσα στα χιόνια, σε ένα πολύ ωραίο τοπίο, καταφέραμε να κολυμπήσουμε κιόλας στα παγωμένα νερά. Νομίζω πως όσα ζήσαμε και είδαμε δεν τα έχει δει κανένας άλλος και νιώθουμε πολύ τυχεροί γι' αυτό!» είπε.

«Στην απονομή, έγινε ιδιαίτερη αναφορά στον πρωτοποριακό σχεδιασμό που είχαν, στις ιδέες που έβαλαν, στο μεράκι και την ομαδικότητά τους. Και είναι τρομακτικό, το ότι αναγκάσαμε τους πάντες να μιλούν ελληνικά, με το όνομα του δορυφόρου μας!» υπογράμμισε ο κ. Κοντέλλης.

Η αποστολή του 3ου Λυκείου- που επιστρέφει το Σάββατο από τη Νορβηγία- αποτελείται, πέραν του καθηγητή Γιώργου Κοντέλλη και του διευθυντή του σχολείου Μιχάλη Καπιωτά, από δέκα, συνολικά, μαθητές και μαθήτριες του σχολείου.

Τα ονόματα των μαθητών της αποστολής, που ήταν η μόνη ελληνική αποστολή στο διαγωνισμό, είναι: Γιώργος Χατζέλλης (ανάλυση δεδομένων, τρισδιάστατη επεξεργασία, μοντελισμός, κατασκευή), Ηλίας Ψυρούκης (ανάπτυξη λογισμικού, επεξεργασία δεδομένων, τρισδιάστατη απεικόνιση και μοντελισμός), Ηλίας Θεοδωρίδης (κατασκευή, ηλεκτρονικά, υλικό, τρισδιάστατη απεικόνιση), Ευστράτιος Τσιρτσής (ανάπτυξη λογισμικού, ηλεκτρονικά, ανάλυση δεδομένων, υλικό), Ιωάννης Μυρσινιάς (κατασκευή, ηλεκτρονικά, υλικό, τηλεπικοινωνίες), Αλέξανδρος Αλαμανέλλης Ζισιμόπουλος (στήσιμο ηλεκτρονικού υλικού), Ευστράτιος Μακρής (υλικό, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρονικά), Γιώργος Πολυχρόνης (υλικό, ηλεκτρονικά, κατασκευή), Μυρσίνη Σβώρου (κατασκευή, τρισδιάστατος μοντελισμός και απεικόνιση, τηλεπικοινωνίες), Ελένη Γαβριηλάτου (τρισδιάσταση απεικόνιση και χάρτης, τηλεπικοινωνίες). Το σήμα της ομάδας έχει φιλοτεχνήσει ο συμμαθητής τους, Φίλιππος Βλάχος, ενώ την ομάδα βοήθησε και ο Χαρτογράφος και Πολιτικός Μηχανικός, Γιώργος Τάταρης.

Με σημερινή ανακοίνωσή του, ο δήμαρχος Λέσβου, Δημήτρης Βουνάτσος, συγχαίρει τους μαθητές, τις μαθήτριες, τον υπεύθυνο καθηγητή, Γιώργο Κοντέλλη, τον διευθυντή και τον Σύλλογο Διδασκόντων του 3ου Λυκείου Μυτιλήνης, για την επιτυχία τους. Ας σημειωθεί ότι, με πρόταση του δημάρχου Λέσβου και ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, ο δήμος στάθηκε αρωγός, χρηματοδοτώντας με το ποσό των 3.500 ευρώ, την αποστολή του σχολείου στη Νορβηγία.

Πηγή: ΑΜΠΕ

http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathciv_1_27/04/2012_439594

~ * Σε απόσταση 12,7 δισ. ετών φωτός βρίσκεται το πιο μακρινό σμήνος γαλαξιών * ~

 

Εντοπίστηκε από Ιάπωνες αστρονόμους.

Ιάπωνες αστρονόμοι ανακάλυψαν ένα σμήνος γαλαξιών σε απόσταση 12,72 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη και, όπως ανακοίνωσαν, είναι το πιο μακρινό, στον χώρο και τνο χρόνο, που έχει ποτέ ανακαλυφθεί.

Η ανακάλυψη, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, έγινε από ερευνητές του Πανεπιστημίου Προωθημένων Σπουδών και του Εθνικού Αστρονομικού Παρατηρητηρίου της Ιαπωνίας, με τη χρήση του ισχυρού επίγειου τηλεσκοπίου Σουμπαρού στη Χαβάη.

Οι αστρονόμοι, που θα κάνουν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό αστροφυσικής «Astrophysical Journal», «διείσδυσαν» στο απώτατο παρελθόν, σε μια εποχή περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια μετά την αρχική «έκρηξη» της δημιουργίας του σύμπαντος (Μπιγκ Μπανγκ). Όπως είπαν, η ανακάλυψή τους δείχνει ότι ήδη από τα πρώιμα στάδια του σύμπαντος, όταν δεν είχε κλείσει καν το πρώτο δισεκατομμύριο της σημερινής ηλικίας του (περίπου 13,7 δισ. έτη), ένα σμήνος γαλαξιών είχε προλάβει κιόλας να σχηματισθεί. Αυτό το πρώιμο γαλαξιακό «πρώτο-σμήνος» θα βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τη διαχρονική εξέλιξη της δομής του σύμπαντος και ειδικότερα την εξέλιξη των γαλαξιών.

Στο παρελθόν ερευνητές, χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο «Hubble» της NASA, είχαν ανακοινώσει ότι την ανακάλυψη ενός πιθανού σμήνους γαλαξιών ακόμα πιο μακριά από τη Γη, περίπου στα 13,1 δισεκατομμύρια έτη φωτός, όμως εκείνη η ανακάλυψη δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί, σύμφωνα με τους Ιάπωνες ερευνητές.

www.kathimerini.gr

~ * Guardian: Οι αρχαίοι κατείχαν τη νανοτεχνολογία * ~

 

 

Τεχνίτες του παρελθόντος έλεγχαν την ύλη σε μικροσκοπικές κλίμακες.

Ο αρχαίος κόσμος είναι γνωστός για τα επιβλητικά επιτεύγματα υψηλής τεχνολογίας, με τον δικό μας Παρθενώνα, τις Πυραμίδες της Αιγύπτου και το Μάτσου Πίτσου στο Περού, να αποτελούν μερικά από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα. Ωστόσο, οι τεχνίτες της αρχαιότητας έχουν δώσει εξαιρετικά τεχνολογικά δείγματα όχι μόνο στη μεγάλη αλλά και στη μικρή κλίμακα. Αυτή που σήμερα αποκαλούμε νανοτεχνολογία.

Ο χειρισμός υλικού σε ατομική ή μοριακή κλίμακα για τη δημιουργία νέων λειτουργιών και ιδιοτήτων μοιάζει εντελώς σύγχρονη. Ωστόσο, τεχνίτες του παρελθόντος είχαν καταφέρει να ελέγχουν την ύλη σε μικροσκοπικές κλίμακες. Αυτό τουλάχιστον αναφέρει άρθρο του «Γκάρντιαν», που μιλάει για μια σειρά διάσημων αρχαίων αντικειμένων, τα οποία κατασκευάστηκαν από τεχνίτες που γνώριζαν τη χρήση νανοσύνθετων υλικών.

Η Κούπα του Λυκούργου, που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο, είναι ένα περίτεχνο, εξαιρετικής τεχνικής, γυάλινο αντικείμενο του 4ου αι. μ.Χ. Είναι το μοναδικό δείγμα ενός πολύ ειδικού τύπου γυαλιού, γνωστό ως διχροϊκό, που αλλάζει χρώματα όταν το κρατά κανείς κοντά σε φως. Η αδιαφανής πράσινη επιφάνειά του μετατρέπεται σε ένα λαμπερό ημιδιαφανές κόκκινο όταν το διαπερνά το φως. Το γυαλί του περιέχει μικροσκοπικές ποσότητες κολλοειδούς χρυσού και ασημιού, που δίνει αυτές τις ασυνήθιστες οπτικές ιδιότητες.

Τα χαλύβδινα ξίφη της Δαμασκού κατασκευασμένα μεταξύ 300 και 1700 μ.Χ. είναι γνωστά για την εντυπωσιακή τους αντοχή και τις εξαιρετικά κοφτερές αιχμές τους. Οι ατσάλινες λεπίδες τους περιέχουν ειδικές δομές σε νανοκλίμακα, που ενισχύουν τις ιδιότητες του υλικού από το οποίο έχουν κατασκευαστεί.

Μια αντιδιαβρωτική γαλάζια χρωστική ουσία, γνωστή ως βαφή Μπλε Μάγια (Maya Blue), που πρωτοεμφανίστηκε το 800 μ.Χ., ανακαλύφθηκε στην προ-Κολομβιανή πόλη των Μάγια, την Τσίτσεν Ίτζα. Το σύνθετο υλικό της περιέχει πηλό με μικροσκοπικούς πόρους, όπου το λουλακί χρώμα συνδυάζεται χημικά με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργεί μια σταθερή χρωστική ουσία.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι οι τεχνίτες αυτών των υλικών ήταν νανοτεχνολόγοι; Στο άρθρο αναφέρεται η γνώμη δύο ειδικών, του Ίαν Φριστόουν από το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου UCL, που μελέτησε την Κούπα του Λυκούργου και του Πίτερ Πόφλερ, από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δρέσδης, ο οποίος ασχολήθηκε με την έρευνα των δαμασκηνών σπαθιών.

Και οι δύο πιστεύουν ότι δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. «Ήταν άτομα υψηλής εξειδίκευσης, αλλά σίγουρα δεν ήταν νανοτεχνολόγοι. Δεν γνώριζαν ότι δούλευαν σε νανοκλίμακα» δηλώνει ο Ίαν Φριστόουν. Από την πλευρά του ο Πίτερ Πόφλερ θεωρεί ότι ανέπτυξαν υλικά με τη δοκιμή, χωρίς να γνωρίζουν τις διαδικασίες που συμβαίνουν μέσα στα στερεά.

Στη σύγχρονη έρευνα χρησιμοποιήθηκε υψηλή μικροσκοπική ανάλυση για την ανακάλυψη της νανοδομής αυτών των αντικειμένων, αλλά τα συμπεράσματα δεν αποδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο κατασκευάστηκαν. «Πώς διέλυαν αυτά τα μέταλλα στο γυαλί; Με ποιο τρόπο έπαιρναν μια τόσο ομογενοποιημένη κατανομή νανοσωματιδίων; Μπορούμε μόνο να υποθέσουμε, καθώς στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε πώς τα κατάφεραν», δηλώνει ο Φρίστοουν για τους κατασκευαστές γυαλιών της ρωμαϊκής εποχής, που έφτιαξαν την περίφημη Κούπα.

Ένα μειονέκτημα όμως της χρήσης υψηλής μικροσκοπικής ανάλυσης είναι ότι μέρος των πολύτιμων αντικειμένων θα πρέπει να καταστραφεί. Όταν πρόκειται για άφθονο υλικό, όπως η ανθεκτική βαφή Μπλε Μάγια, η απόσπαση ενός μικρού τμήματος για ανάλυση δεν είναι τόσο σημαντική. Όταν όμως η έρευνα αφορά σπάνια ευρήματα, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν. «Σε καμία περίπτωση δεν είναι αποδεκτή η απόσπαση δείγματος από την Κούπα του Λυκούργου. Είναι τόσο μοναδικό, τόσο πολύτιμο εύρημα. Ευτυχώς για εμάς, μερικά κομμάτια γυαλιού που βρέθηκαν στη μεταλλική βάση του πριν από δεκαετίες έχουν διασωθεί», δηλώνει ο Φρίστοουν.

Στην περίπτωση του χαλύβδινου ξίφους, οι επιμελητές του Ιστορικού Μουσείου της Βέρνης, που το δώρισαν στην έρευνα, στάθμισαν τα πιθανά οφέλη από την απώλεια ενός σπαθιού από τη συλλογή. Είναι θυσίες που, σύμφωνα με το άρθρο, αξίζουν τον κόπο, καθώς κάποιες από τις μελέτες δίνουν νέες κατευθύνσεις στην έρευνα της νανοτεχνολογίας.

Για παράδειγμα, η κατανόηση του μηχανισμού μικροσκοπικής κλίμακας που κρύβεται πίσω από τη βαφή των Μάγια, προσφέρει νέα στοιχεία στους επιστήμονες που ερευνούν σταθερές υβριδικές νανοδομημένες χρωστικές ουσίες. Οι έρευνες που γίνονται από το Γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών έχουν οδηγήσει στην ανακάλυψη μιας ποικιλίας υλικών με μικροσκοπικούς πόρους που βοηθούν στη σταθεροποίηση οργανικών βαφών. Επίσης, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τορίνο μελετούν τη μέθοδο παρασκευής της βαφής των Μάγια ως προς τις δυνατότητες παραγωγής ανθεκτικών χρωμάτων.

Με τον ίδιο τρόπο, η κατανόηση των ιδιοτήτων της Κούπας του Λυκούργου μπορεί να βοηθήσει στην παρασκευή ειδικών ταινιών που περιέχουν νανοσωματίδια χρυσού, οι οποίες αντανακλούν τις υπέρυθρες ακτίνες και ταυτόχρονα μεταδίδουν το φως. Οι ταινίες αυτές θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε παράθυρα κτιρίων σε ζεστές χώρες για να αντανακλούν τη θερμότητα, επιτρέποντας την είσοδο του φωτός, μειώνοντας με αυτόν τον τρόπο τη χρήση των κλιματιστικών.

Η γνώση αυτή είναι αποτέλεσμα εκατοντάδων χρόνων δοκιμών και πειραματισμών, με τους τεχνίτες να την περνούν από γενιά σε γενιά. Οι νανοτεχνολόγοι μπορούν να στηριχθούν πάνω στην αρχαία σοφία και μέσα από τη σύγχρονη κατανόηση της συμπεριφοράς των ατόμων και των μορίων να φτιάξουν συναρπαστικά νέα προϊόντα και συσκευές.

Πηγή: ΑΜΠΕ

http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathciv_1_26/04/2012_439414

~ * Ταξίδι κάτω από τους πάγους* ~

Ένα πραγματικά φαραωνικό έργο που θα ενώσει δύο ηπείρους (την Αμερική και την Ασία) θα πάρει σύντομα σάρκα και οστά. Η πρώτη έμπνευση ανήκει στον μεγάλο Ρώσο επιστήμονα, Ντμίτρι Μεντελέγεφ, χρονολογείται από τα τέλη του 19ου αιώνα και αφορά στην κατασκευή μιας υποθαλάσσιας σήραγγας 150 χιλιομέτρων, η οποία θα συνδέει την Αλάσκα με τη Σιβηρία.

Την ιδέα είχε ακούσει τότε με πραγματικό ενδιαφέρον ο 16ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Αβραάμ Λίνκολν, ωστόσο δεν ωρίμασε παρά μόλις το 2011, οπότε και εγκρίθηκε η κατασκευή του έργου.

Το σχέδιο για την κατασκευή του μεγαλύτερου υποθαλάσσιου τούνελ του κόσμου ανακοίνωσε ο επικεφαλής των ρωσικών σιδηροδρόμων.

Ο Βλαντίμιρ Γιακούνιν έκανε γνωστό πριν από μερικές ημέρες ότι τα έργα για το πιο εντυπωσιακό έργο κατασκευαστικής μηχανικής θα ξεκινήσουν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Για την ολοκλήρωσή του θα χρειαστούν άλλα 15 χρόνια.

Υπολογίζεται ότι το 2030 θα μπορεί να διασχίσει τα θαλάσσια σύνορα που χωρίζουν τις δύο ηπείρους όχι από τα παγωμένα νερά της Αρκτικής, αλλά καθισμένος μέσα σε ένα υπερσύγχρονο τρένο ή ακόμη και στο αυτοκίνητό του.

Το σχέδιο ονομάζεται «World Link» και πρόκειται για ένα δίκτυο σιδηροδρομικών γραμμών που θα ανεβαίνει από την Κωνσταντινούπολη, θα περνά από τη Βαρσοβία και μέσω του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρόμου θα φθάνει στο άκρο της Σιβηρίας.

Στο χωριό Ουέλεν η σιδηροδρομική γραμμή θα «βυθίζεται» σε 50 μέτρα βάθος, θα διασχίζει τον Βερίγγειο Πορθμό και θα αναδύεται στην άλλη πλευρά, στο Ακρωτήριο του Πρίγκιπα της Ουαλίας στην Αλάσκα. Η Ρωσική Ομοσπονδία και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ενωθούν με ένα υποθαλάσσιο τούνελ, δύο φορές μεγαλύτερο από το τούνελ της Μάγχης που συνδέει τη Γαλλία με τη Βρετανία.

Η διάμετρος της σήραγγας θα φθάνει στα 100 μέτρα. Εκεί θα φιλοξενείται - εκτός από τη σιδηροδρομική γραμμή - και ένας αυτοκινητόδρομος διπλής κατεύθυνσης για αυτοκίνητα και φορτηγά, ενώ θα περνάει και ένας αγωγός που θα μεταφέρει το πετρέλαιο της Σιβηρίας, αλλά κι ένας αγωγός φυσικού αερίου για να τροφοδοτούνται 48 Πολιτείες της Βόρειας Αμερικής.

Σημαντική θα είναι και η επίδραση του έργου στον τομέα του εμπορίου. Οι ειδικοί υπολογίζουν ότι από το τούνελ στον Βερίγγειο θα περνούν τουλάχιστον 100 εκατομμύρια τόνοι προϊόντα ετησίως, χωρίς να χρειάζονται πια αεροπλάνα και βαπόρια που κάνουν σήμερα την ίδια δουλειά.
Τα 6.000 χιλιόμετρα αυτού του δρόμου βρίσκονται επί ρωσικού εδάφους και άλλα 2.000 επί αμερικανικού.

Το συνολικό μήκος του δικτύου θα φθάνει στα 150.000 χιλιόμετρα, κάνοντας τον πλανήτη να φαίνεται ακόμη πιο μικρός. Το κόστος θα φθάσει στο αστρονομικό ποσό των 65 δισ. δολαρίων - τρεις φορές το ακαθάριστο εθνικό προϊόν της Αλβανίας. Αλλά το ποσό δεν φαίνεται να φοβίζει τα 34 κράτη που εξέφρασαν τον ενθουσιασμό τους, με πρώτη και καλύτερη την Κίνα.

Για τη Ρωσία η ένωση αυτή έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Ο τσάρος Αλέξανδρος είχε πουλήσει την Αλάσκα στις ΗΠΑ αντί 7,2 δισ. δολαρίων - δηλαδή 5 δολάρια το τετραγωνικό χιλιόμετρο.

http://www.zougla.gr/kosmos/article/taksidi-kato-apo-tous-pagous